U Z. Eliserio: "Mahusay ang Incest"

Bagong Blog

2011-03-29T11:21:00.001-07:00

Pumunta na lang sa uzeliserio.blogspot.com

Frasier

2011-03-29T10:55:00.003-07:00

Tulad ng marami kong naging trip na palabas, sa Channel 5 ko unang napanood ang Frasier. Tulad din sa ibang napapanood kong sitcoms noon, tumatawa ako kasi dapat sumabay ako sa canned laughter.

Noong mga una kong bisita sa piratahan, itong Frasier ang hinanap ko. Ang swerte ko, kasi nakakuha ako ng "complete" edition. Malas nga lang kasi, una, hindi ito compressed kaya mas mahal, at pangalawa, hindi naman ito complete. Walang seasons 5, 6, 8, 9 at 10. Dapat di ko s'ya panonoorin nang buo, hinanap ko lang 'yung mga gustong episode (halimbawa ang "A Crane's Critique" at "The Impossible Dream" mula sa season 4). Pero nakakatawa e, kaya pinanood ko lahat.

Nabigla ako kasi sa unang episode ng season 11 may "last season on Frasier" akala ko di ko masusundan ang kwento. (Di naman problema, tv ito at pinapasimple lahat.) Mas lalo akong nabigla na nakakatawa ang unang season. Ang sa Seinfeld kasi, hindi. (Nito ko lang napansin na Seinfeld lang naman yata ang may unfunny first season. Hmm...)

Matagal bago ko nahanap ang limang seasons na wala ako. 'Yung 5, nahanap ko sa piratahan (muli, di compressed, pero mura this time). Tas sa wakas, nadiskubre ko ang torrent. Medyo mahirap madownload sa simula ang 8 hanggang 10. Paano walang nagseseed! Pero, ayun nga, napanood ko na lahat. Wow, what an accomplishment! Anong susunod kong gagawin, kakain ng french fries?

Natutuwa rin ako na napanood ko sa wakas ang "A Seal Comes to Dinner," ang tanging episode sa mga pirata ko na sira (kalahati lang ang napanood ko). Salamat Internet!

Sa huling limang season na napanood ko, pinakatrip ko ang 9 at 10. Sa 9 nandun ang "Deathtrap" na gusto ko talaga kasi pangnerd, tsaka may "murder mystery" (at alam n'yo naman ang sinabi ko sa rebyu ko ng The Usual Suspects: "Mystery, I love a good mystery. And The Usual Suspects is one hell of a mystery" [yakers!]). Sa 10 andun ang "Daphne Does Dinner," na nakakatawa kasi merong nahulog na kama.

Sabi sa Wikipedia, Shakespearean comedy daw ang model ng Frasier.

Ang pangarap ko'y lumikha ng sansinukob tulad ng sa Frasier, daming kasing masarap dito: merong detective-detective, merong love story, merong pop-psychology at shemps merong comedy. Sobrang nakakainis nga lang ang mga sexual harassment jokes (dapat talaga wala na si Dan "Bulldog" Briscoe) at minsan merong mga racists jokes na hindi self-aware. At minsan sobrang drama, tulad nung episode kung saan pumunta si Martin sa parole meeting ng nakabaril sa kanya, tsaka 'yung operation episode ni Niles. Pero lahat naman may flaws, at hindi ka aasa ng perfection mula sa isang sitcom mula sa Amerika.

Alam naman nating lahat na para sa akin, mas malaki, mas mahusay. Sa ganito, talagang numero unong palabas pa rin ever ang The Simpsons. Pero, sige na nga, mukhang kailangan ko nang sabihing mas mahusay ang Frasier sa Seinfeld. Huhuhu. Patawarin nawa ako ng Maykapal.

Collected Fictions

2011-03-29T10:55:00.001-07:00

Una akong nakakita ng kopya ng librong ito sa A Different Bookstore sa Glorietta. Hindi ko binili. Pagkatapos ng ilang araw, natanto kong mali ang aking ginawa. Bumalik ako sa mall, pero wala na s'ya. Hanap ako nang hanap, taon ang lumipas. Minsan nakakakita ako ng Collected Non-Fictions, at dahil pareho ng disensyo aakalain kong sa wakas ay natagpuan ko na ang librong aking nagawan ng napakalaking kasalanan.

Higit sa limang taon ang lumipas. Wala nang A Different Bookstore sa Glorietta. Pero sa Green Hills, meron pa. Isang libo lang ang laman ng ATM ko noon, pero winithdraw ko pa rin. Di ko na ako papayag na muling magkamali.

At ngayon, sa wakas, nabasa ko na ang lahat ng maikling kwento ni Jorge Luis Borges.

Napakalaking accomplishment! Parang nung matapos kong mapanood ang sampung seasons ng Stargate SG-1. May dalang hiwaga ang mga textong ito. Sa isang episode ng SG-1, tinrap nila Jack ang mga anyong-taong Replicator sa time dilation field ng mga Asgard. Di ko malilimutan ang rurok na eksena: palapit na sina First kay Fifth, mapipigilan nila ang aktibasyon nito at malilipol nila ang buong galaxy. Pero hindi, nagslomo sila--nabitag. At di ko rin makakalimutan ang huling pangungusap ng "The Two Kings and the Two Labyrinths": "Glory to Him who does not die."

Tulad ng marami, una akong nahali ng mga kwento sa "Ficciones." Pero nadiskubre ko sa koleksyong ito ang mga katha sa "Brodie's Report," na para sa akin ay kasing exciting at awe-inspiring ng mga nasa huli. Dahil wala na akong personal anecdotes tungkol kay Borges, maglilista na lang ako. Ito ang listahan ng mga pinakatrip kong kwento mula sa bawat libro.

1. A Universal History of Iniquity: "Et cetera." O sige, hindi ito iisang kwento, pero nasa ilalim sila ng iisang pamagat, at magugustuhan ng mambabasa kahit sunod-sunod basahin.

2. Fictions: "Death and the Compass." Bagaman wasak ang utak ko sa "The Garden of Forking Paths" at "The Lottery in Babylon," pinakagusto ko ang detective novel na ito na kritisismo ng genre.

3. The Aleph: "The Two Kings and the Two Labyrinths." Kupal ang pangungupal kay Neruda at sa mga English major sa "The Aleph," pero mas may sipa ang TT. Sa kasong ito mas nanaig ang sapak kaysa pyrotechnics.

4. The Maker: "A Dialog About a Dialog." Mga dagling matatawag ang nasa loob. Ang "Dialog" ang pinili ko dahil di ko na rin maaalala kung nagpakamatay nga ba ako o hindi.

5. In Praise of Darkness: Walang nanalo. Cute ang mga kwento, pero wala akong nagustuhan. "The Ethnographer" na ang pinakamalapit sa pagiging numbah wan. Di ko na maalala kung alin sa mga libro ni Borges ang sinabi ni Coetzee bilang "walang naidaragdag" sa kanyang kadakilaan.

6. Brodie's Report: "Brodie's Report." Maraming surprises dito, lalo na ang "The Story from Rosendo Juarez," na intertext sa isa sa mga naging sikat na kwento ni Borges, pero pinili ko ang "Report" dahil sa aking mga pinag-aaralan ngayon.

7. The Book of Sand: "The Mirror and the Mask." Dito rin, andaming mahusay. Isa na ang "Sand." Isama mo na ang "The Other." Pero pinakaexciting ang MM.

8. Shakespeare's Memory: "August 25, 1983." Sabay naming binasa ni Ely out loud sa Baguio ang "August," at nang lumabas sa aking mga labi ang mga huling salita nito'y pakiramdam ko panaginip lang ang buong buhay ko.

Bukod sa mga kwento, napakahalaga rin ng mga vorwort at nachwort na matatagpuan sa Collected Fictions. Dito, sinusuma ni Borges hindi lamang ang mga tema ng kanyang likha kundi ang kanilang pagkakapareho ng istilo. Maraming matututunan dito ang mga gugustuhing magsulat.

The Eerie Triangle

2011-03-29T10:54:00.003-07:00

Dapat nag-aaral ako ngayon e, pero Pasko naman. Saka gusto ko munang mag-isip.

Hindi ko na maalala kung saan pinalabas ang Eerie, Indiana dito. Kung sa 23 o sa 5. Sa 23, merong The Secret World of Alec Mac. Naintriga ako sa pamagat ng palabas, gusto ko ang tunog ng "Eerie." Tsaka may magandang eksena sa trailer nito. Mga lalakeng pare-pareho ang suot.

Kaya nang makita ko 'tong Eerie Triangle ni Mike Ford, naisip ko, mura lang, mabili na nga. Ayos naman, madaling basahin. Meron exciting part, nung napunta sila sa tunnel, tsaka nung hinahabol sila (pero predictable na ililigtas sila ni Digger). Naiinis ako na bitin ang kwento, pero serye itong libro (part 3 ang Triangle), kaya kung meron akong makitang ibang bahagi babasahin ko na rin.

Nakakatuwa sina Marshall at Simon. Tumatakas sila mula sa bahay pag gabi para galugarin ang kanilang bayan at tuklasin ang mga sikreto nito. Wala silang tiwala sa Mayor, pati na rin sa mga sundalo't pulis. Merong silang tiwala sa media, na isang pagkakamali (espiya pala ang reporter). Nakakapagtaka, 1997 nalathala ang libro pero di pa laganap ang Internet sa kanila. Ganun lang siguro pag sa stereotype nakasalalay ang iyong kaalaman sa mundo.

Gusto kong sumulat ng mga librong tulad nito. Tipong Nightmare Hall series ni Diane Hoh. Iyon ang dapat plano ko sa aking mga kwento tungkol sa UP at Marikina. Pero mahirap magsulat nang mahaba. Sa totoo lang, nahihirapan akong magsulat. Noon pang Nobyembre ako huling nakasulat ng bagong kwento. Lahat ng plano kong irevitalize ang aking pagsusulat ay napupunta sa estero. Kaya nga naisipan kong magrebyurebyu ulit, magmeditatemeditate muli, para makapagpractice.

Sana gumana itong plano ko. Hindi ko alam, hindi ako sigurado. Hard to see, the future is, sabi nga ni Yoda. Mahirap maging bulag sa kapalaran. Pero naniniwala ako sa tadhanang inilalatag ng Panginoon para sa akin. Hayskul ako nang una kong masilayan ang Eerie, Indiana sa telebisyon. Heto ngayon, merong libro sa harap ko, tungkol sa palabas na iyon. Tungkol sa alien. Tungkol sa misteryo. Gusto ko ang pamagat ng librong nakita ko sa Ayala nito lang: The Power of Coincidence.

Sabi nga sa isang kanta, "We all become important when we realize our goal is to figure out our role within the context of the whole." Ayan, nakapag-isip na ako. Panahon na para mag-aral.

Futurama

2011-03-29T10:54:00.001-07:00

Sa 23 ko unang napanood ang Futurama. Dahil gawa ni Matt Groening, ginusto kong gustuhin ang palabas. Nagustuhan ko naman. Nakakatawa. Tas, sci-fi pa. Mahusay na kombinasyon (trip ko ang mga comedy episodes sa Stargate at Star Trek, at shemps nakakatawa angStar Wars ['yung 4, 5, 6]).

Ang maganda sa Futurama ay ang paggamit n'ya ng sci-fi archetypes. Halimbawa, paglusob ng mga alien. Pero, sa loob ng archetypal episodes na 'yon, may mga mini-parodies na specific ang targets. Halimbawa, iyong episode sa Twilight Zone kung saan ang huling tao sa mundo'y isang nerd na akala'y maaaari na s'yang magbasa lang nang magbasa habang buhay, tas nahulog ang glasses n'ya at nabasag. Sa Futurama, sabi n'ya, hindi naman ganung kalala ang mga mata n'ya, kaya pa n'yang magbasa ng malaki ang font, tas nahulog ang mga mata. Sabi n'ya, buti na lang marunong ako ng braille, tas nahulog ang mga kamay n'ya.

Ang paborito kong episode ay iyong tungkol kay Yancy, na kapatid ni Fry. Bale, laging minamalas si Fry kaya hinananap n'ya sa Old New York ang kanyang seven leaf clover. Sa imburnal, nakakita s'ya ng estatwa ni Philip J. Fry, pero ang mukha nito'y kay Yancy. Nalaman n'yang ninakaw pala ni Yancy ang kanyang seven leaf clover, at ang kanyang identidad! Sa Internet, Philip ang tawag sa unang taong nakapunta sa Mars, sa bayani na laging maswerte. Kasabay ng kwento ni Fry ay ang flashbacks tungkol kay Yancy.

Nang subukang nakawin ni Fry mula sa libingan ni Philip ang kanyang seven leaf clover, nalaman n'yang di pala ito ang kanyang kapatid, kundi ang kanyang pamangkin. Sa huling flashback, malalaman nating ipinangalan pala ni Yancy ang kanyang anak sa kanyang nawawalang kapatid, na mahal na mahal pala n'ya kahit na lagi silang nagkukupalan noong mga bata pa. Shet, naiyak ako.

Pero shemps itatakwil natin ang mga humanistang kalokohan na 'yan, at ang pahahalagahan natin ay ang mga parodiya.

Curb Your Enthusiasm

2011-03-29T10:53:00.001-07:00

Siguro mas exciting ang dating sa aking ng Battlestar Galactica kasi patapos na s'ya, anim na episodes na lang, samantalang ang Lost, 13 pa sa taong ito, at meron pang 17 sa 2010. Kaya naman mas natuwa ako sa pagpatay kay Zarek at Gaeta (lalo na nang magngitian sila) kaysa sa pagpapakilala ni Rousseau kay Jin (although nakakatuwa rin ito).

Pero sige, magsusulat nga pala ako dapat tungkol sa CYE.

Minsan, nakakatamad na rin ang sex jokes. Sa season na 'to, mas naaalala ko ang "I'm anonymous!" tsaka 'yung "The party was last night?" bagaman nakakatawa pa rin 'yung joke tungkol sa cum. Naiisip ko tuloy, pagkatapos ng mga patawa tungkol sa erection, saan tayo patungo?

Gusto ko sa season na 'to ang pang-iiwan ni Cheryl kay Larry. Sa totoong buhay kasi, kakahiwalay lang ni Larry sa kanyang asawa. Kaya siguro, para di naman magmukhang tanga, sa kwento rin ginawa nilang ganun. Sa totoo lang, oks sigurong kaibigan si Larry, pero di nga kasambahay. Masyado s'yang nakakahiya. Tsaka insensitive.

Ang nakakakapagtaka, bakit wala pang season 7? Parang isang taon na ang lumipas a. Pero anyways, tenk yu pa rin Internet, kasi nakaiskor din ako ng pangkumpleto ng ika-2 season ng 30 Rock, pati na rin ng dalawang pelikula ni Fritz Lang. Nakakapagtaka nga lang na ambagal ng pagdl ng Boston Legal. Pagdl ko ng ika-4 na season nito, isusunod ko ang ika-5 (malamang). Tas susubukan ko ulit ang Picket Fences.

Naeexcite ulit ako. Meron akong dalawang bagong webstie na napuntahan. Exciting sila. Feeling ko ito ang kailangan ko. Ang nakakatakot lang, baka mawala ako sa balanse. Sabagay, kung hindi ako ang tunay na ako, di nakakapanghihinayang mawala ito. Baka iyon pa nga ang kailangan para makilala ko--ang tunay na ako.

Baduy!

A, pero siguro Marso ko pa 'to masisimulan. Buzzy ako ngayon e. Buzz buzz. Anyways, sa sobrang busy ko kailangan kong manood ng limang episodes ng 30 Rock nang sunod-sunod. Tas, ayun, hintay ulit ng Webes at Sabado para sa Lost at BSG. What a frakking life.

Who Weeps for the Brogan?

2011-03-29T10:49:00.003-07:00

Ang problema ko, hindi ‘yung baduy na twist, kundi ‘yung setting. Sa simula kasi, akala ko post-nuclear apocalypse. Tas bigla, merong mga pulis ba ‘yun o bumbero.

Nakakalito ang usapan, lalo na’t hindi kinakabit sa isang talata ang paglalarawan sa mga tauhan.

Gusto ko ang premise, parang sex fantasy. Dalawang taong nahiwalay sa mundo, (pwersadong) nabubuhay sa isang museum na hindi man lang nila alam na museum. Parang ilang episodes sa SG-1.

Pero ‘yun nga, the last chapter sells the next book. E hampanget ng last chapter nito. So, kahit plano kong maghanap pa ng ibang nobelang pambata ni Hugh Scott nung simula (dahil nahuhusayan nga ako sa premise), ngayong nabasa ko na ang ending, hindi na lang.

The Gathering Storm

2011-03-29T10:49:00.001-07:00

Parang tanga, ang tanging librong gusto kong bilhin, wala sa National, Fully Booked, kahit saan. Ayun, pinrint ko ‘yung pirata.

Hindi ako makapaniwalang may ganito kabilis basahing libro sa Wheel of Time. Parang naging Harry Potter ang pace. Siguro dahil kay Sanderson. Sa tingin ko, kasing impatient na s’ya naming ibang fans na gusto na lang malaman ang ending.

(Although merong ibang salita na, hala, magagalit si Robert Jordan, ba’t mo ginamit ‘yan? Ang pinakamalala—homicidal.)

Nagustuhan ko ito kasi mabilis, tsaka exciting. Nabasa ko na sa Wiki na ibebalefire ni Rand si Semirhage gamit ang True Power, pero nagalingan pa rin ako sa eksena.

Kontra sa isang reviewer sa net, nagustuhan ko ang kabanata kung saan naengkwentro nina Mat ang isang village na eternal recurrence of the same ang drama.

At jusko lang ha? Ikumpara ang pag-ascend ni Egwene kay Elayne at malalaman mo kung bakit dapat patayin na lang ang huli at sina Aviendha at Min na lang dapat ang asawahin ni Rand.

Ang off sa akin ay si Faile, na pabigat lang kay Perrin, na hindi na nga interesanteng character to begin with. Dapat mamatay na lang sila pareho.

Tsaka ang labo lang na wawasakin ni Rand ‘yung sangreal n’ya. Tulungan tayo ek.

Evil si Tuon! Este, Fortuona pala.

So, masayang-masaya ako kahit na hindi ko nabili ‘yung book. At excited ako sa pagdating ng dalawang huling libro sa serye. Naalala ko nang mabalitaan kong namatay si Jordan. Nasa Mang Jimmy’s ako nun, kakalabas lang ng unang Kuliti. Hindi naman ako nalungkot masyado, nanghinayang lang.

Buti pa si Jordan, may Sanderson na nag-aalaga sa kanyang iniwan.

New Moon

2011-03-29T10:47:00.001-07:00

Trip na trip ko ang pelikulang Twilight. Gusto ko rin ang New Moon, pero mas gusto ko angTwilight.

Hindi ko maintindihan kung bakit inaaway ng mga tao si Bella. Bampira si Edward at mabibigyan s’ya nito ng kapangyarihan, yaman at walang hanggang buhay. Sino ba naman ang di malulungkot pag nawala ang pagkakataong makasungkit nang ganito kahusay na karelasyon?

Sa totoo lang, kung hindi natin ipapasok ang isyu ng pagmamahal, sino naman ang pipili kay Jacob kung si Edward ang isa pang option? Si Jacob mismo ang nagsabi, kung magkamali s’ya sa galit, wasak ang mukha ni Bella. O mas malala.

Ang tunay na loser ay si Jacob. Kasi s’ya, di tulad ni Bella, umiibig nang taong di kailanman s’ya iibigin pabalik. Pero hindi ko rin naman masasabing buong-buong loser si Jacob, kasi kaya n’yang magbanyuhay tungo sa pagiging lobo habang tumatalon.

Nakakalungkot makakita ng mga pagbasa tulad ng “how twilight works” na sexista’t simplistiko ang pagpapaliwanag sa Twilight. Buti na lang may nakakatawang artikulo tulad nito, ng isang awtor na di trip ang serye pero nakalikha ng magandang bagay mula sa pagkamuhi n’ya.

Nalulungkot ako kasi wala nang palabas at programa at iba pang bagay sa mininova. Tsaka na skip nang skip ang mga palabas sa HA. At para tuloy disyerto ang eztv at tvovermind. Natatakot din ako dahil sa isang bagay, pero ako’y umaasa.

The Office

2011-03-29T10:46:00.001-07:00

Hindi ko magets ang The Office sa simula, kasi, sabi ng isang tao d’yan, walang laugh track. Pero nang mapanood ko ng buo ang “The Surplus” sa kable, ay, ok, ganun pala, para palang si Homer si Michael.

Meron akong disenchantment sa season 6, at sa tingin ko ito ang magpapaliwanag kung bakit ko gusto ang show.

Hating season 6

Sa s6 kasi, boss na si Jim. So hindi n’ya na pwedeng iprank si Dwight (masyado). Paborito ko pa naman ang mga ‘yun, lalo na ‘yung nagpapadala s’ya ng faxes bilang Future Dwight. Isa pa, sa 6 hindi na pwedeng slacker si Jim. Boss s’ya, at may simpatya ang pagsusulat sa kanya bilang tauhan, kaya hindi na pwedeng kritisismo ito ng burukrasya.

Sa s6 din, konektado pa rin kay Jim, kasal na si Pam. At hindi lang ‘yon, buntis na s’ya. Kaya ayun, pareho na lang din sila ni Jim na responsable. E sila nga ‘yung free spirits dapat e, sila ‘yung hindi nakakain ng corporate world.

Huling punto against 6: ang pagiging evil nina Dwight at Ryan. Mas gusto ko kasing pompous victim si Dwight e, at si Ryan dapat naging temp na lang s’ya forever, wala ‘yung plot sa 4 na naging VP s’ya.

Syempre, iaargue ng iba na kailangan ang mga pagbabagong ito para may “growth” ang characters. Ang sabi ko naman: (a) ba’t sa Simpsons walang growth? at (b) sige, palakihin mo, pera tapusin mo na rin at (c) kung gusto ko ng growth magbabasa na lang ako ng Tom Jones. Si Michael ay pantasya, na pwede kang hindi tumanda. Iyon din ang punto ng pranks ni Jim at Pam. Walang yakapan, walang matutunan, sabi nga ng Dakilang H.

May problema din ako sa ginawa nila kay Jan. Ginawa nilang baliw. Maganda ang love story nila ni Michael e, pero para bigyan ng twist kailangan gawin s’yang uri ng tao na nirerecord ang love making para panoorin pagkatapos para mag-evaluation. Tapos ‘yun pala, ang solusyon sa kanyang kabaliwan ay magkaanak. Hindi pala dapat sa babae ang maging makapangyarihang boss.

Dalawang babae at isang lalake (hindi porn)

Ang pinakagusto kong girlfriend ni Michael ay si Holly. Kasi, sabi nga ni Jim, “dork” s’ya, parang si Michael din. Gustong-gusto ko ‘yung pag pareho silang nagpapacute ng boses (e.g. Yodaspeak). Sayang nga lang at kailangan nilang maghiwalay, at mukhang hindi na babalik si Amy Ryan.

Gustong-gusto ko rin si Erin, at ginoogle ko pa si Ellie Kemper para lang makita ang kanyang mukha. Hindi nakakatawa ang mga sinulat n’ya para sa McSweeney’s [iclick ito para basahin], o ang mga nilabasan n’yang videos [iclick ito para panoorin], pero habang wala pang episode 15 anong gagawin ko?

Ang pinakagusto kong tauhan ay si Dwight. Gusto ko na minace n’ya si Roy at ayaw n’ya ng kabayaran. Gusto ko ang paliwanag n’ya tungkol sa kanilang tradisyon sa pamilya tungkol sa “wild oats.” Gusto ko na kaya n’yang makipagkaibigan kay Andy kahit sa pinagdaanan nila with Angela. Tsaka na marami s’yang weapons na nakatago sa office.

Kongk

Matagal kong pinigilan ang sarili sa panonood ng The Office. Sa totoo lang, kung hindi pa ako nawalan ng Internet ay hindi pa ako nagpabili ng pirata. Pero marami namang bagay ay ganun e, ‘yung dinedeny natin sa sarili, at sobrang sarap pag sa wakas bumigay na rin tayo’t naging totoo sa ating pagnanasa. At ayun pala. Ang sarap palang tumawa. Ang sarap palang magmahal.

EverQuest 2

2011-03-29T10:45:00.001-07:00

Ang gusto ko, umabot ng level 80. Ang kaso, hanggang level 20 lang mabilis ang takbo ng laro. Pataas, mas mahirap nang magsolo, kailangan meron kang group. E ang hirap sumama sa grupo, kasi, bukod sa anti-social ako, iba-iba ang sked ko ng paglalaro. E ang iba ang gusto regular. Ano rin ako, sira-ulo. Minsan, ilang minuto pa lang maglalog out na ako. Kawawa naman ‘yung mga mag-iisip na committed ako sa kanila.

Ang pinakamataas kong level na toon ay si Scebak. Level 43 Wizard na s’ya. Sunod sa kanya ay si Umfeni. Level 38 Mystic naman. Dati meron akong level 37 Paladin, kaso dinelete ko. Sayang ‘yun, kasi meron na s’yang sariling bahay at kasama sa isang guild. Frustrated kasi ako kasi ang hirap n’yang paakyatin ng level, at isa pa ayoko sa game style ng Paladin. Pero cute sana kasi may sarili s’yang kabayo, tas pagdating n’ya ng level 30 meron na dapat s’yang squire.

Dalawa pang goal

Bukod sa pag-about ng level 80, gusto ko ring makamit ang label na “Destroyer of Orcs.” Ang requirement nito ay pumatay ng 10,000 orc. Mahirap, si Scebak ay lamang isang libo pa lang ang napapatay. Si Umfeni ay lampas limang daan pa lang. Pareho silang “Hunter of Orcs” pa lamang ang label.

Ang huling gusto ko ay magkaroon ng kabayo. Ngayon, pag Paladin level 20 otomatik pwedeng magkaroon ng kabayo, kailangan lang ng 20 silver. Pero otomatik ‘yun, ang gusto ko pinaghirapan ng kahit papaano. So, bibili ako ng kabayo gamit ang perang nakulimbat sa mga pinatay na orc. Ang pinakamurang kabayo ay 3 platinum, pero pangit ‘yun, ang gusto ko ay ‘yung 4 platinum. Misty Mustang. Medyo mabilis na ang takbo.

So, ito ang plano. Araw-araw, kailangan kong iangat ng isang level si Scebak at Umfeni. Sa ganito, kailangan ko lang ng 57 araw para maging 80 si Scebak, at si Umfeni naman 52. Siguro naman, sa halos dalawang buwan na iyon, makakapatay na rin sila ng tig-10,000 orc at makakakulimbat ng tig-4 na platinum.

Para kay Julian

Merong website na pwede mo nang diretsong bilhin ang isang level 80 na toon, tsaka maraming-maraming platinum [iclick ito para puntahan ang website]. Ang problema, hindi ko naman maintindihan ang metodo, at ang indikasyon ng kaunting naiintidihan ko’y maraming-maraming pera ang kailangan.

Ayan, meron na akong two-month project. (Kakabasa ko lang na pwede nang tumaas ng lampas sa level 80 sa Sentinel’s Fate.)

The Hangover

2011-03-29T10:44:00.005-07:00

Dapat pinanood ko ito sa big screen. Sobrang nakakatawa. Pero di ko pa kilala noon si Ed Helms e. Kaya ko lang naman ito dinownload at pinanood dahil sa kanya. Isa na namang bagay na utang ko sa The Office.

Dalawang pagpapaasa ang gagawin ng pelikula bago ito magsimula nang tunay. Sa unang mga segundo, aakalain mong wedding movie ito, lalo na dahil sa musika. Tas iyong eksena kung saan ipinakilala ang bride, iyon ang dating sa akin Very Bad Things. Na very bad thing, kasi very bad movie ‘yun. [Iclick ito para panoorin ilang eksena sa Very Bad Things.] Pero na ang two days later at ipinakita ang groom at si Alan, salamat sa Diyos at ibang uri pala ng bachelor party movie s’ya.

Matagal ang take off

Mabagal ang simula. Tinanggap ko nang papanoorin s’ya, at mukha namang okey s’ya, pero hindi ako nagsimulang maging masaya hanggang sa hindi sumulpot si Ed Helms. At kahit pagkatapos nun, kinailangan ko pa ring mahintay. Buti na lang naghintay ako, kasi nang ipakita nila ang tigre sa banyo, ayun, nagsimula na akong tumawa. At hindi na ako tumigil.

Hindi lang s’ya nakakatawa. Exciting din. May baril e. At may cameo sa Mike Tyson. Napasigaw ako nung sinuntok n’ya si Alan. At tsaka nung niram sila nung mga gangster.

Paborito kong eksena iyong tinaser si Ed Helms, Alan at Phil ng mga pulis na ninakawan nila ng kotse. Tsaka nung binugbog sila nung gangster na tinago pala nila sa trunk ng kanilang Mercerdes. Tsaka syempre ‘yung tigre.

Free speech hanggang?

Tatlo lang ang off sa akin. Una’y iyong joke ni Alan tungkol dun sa baby. Bastos kasi. Okey lang sa akin ‘yung joke na nauntog nila ‘yung baby, pero ‘yung joke ni Alan, hindi ko gusto. [Iclick ito para basahin ang isang pagtatanggol (hindi lang) sa freedom of speech.]

Ang isa pa’y ang portrayal nila kay Melissa. Pwede naman kasing Christian freak na lang ang masama kay Ed Helms e. Ginawa pa nilang adulterer na hypocrite. Lumalabas tuloy na negatibo ang pagiging “strong willed” ng isang babae. Juxtaposed pa sa stripper na si Heather Graham, na mabait kay Ed Helms.

Ang pinakaayaw ko ay ang credits pics, kung saan pinakakita nila ang “wild” things na ginawa ng barkada habang lasing sa alak at droga. Bukod sa sex at violence, wala namang “wild” sa mga pics e. Tinanggal tuloy nila ang sarap sa pag-imagine kung paano ninakaw ‘yung tigre, kung paano tinanggal ni Ed Helms ‘yung ngipin n’ya, at iyong mga “wild” na sa utak ko na lang. Hindi naman kailangan nung pelikula ‘yung credits pics, para lang ‘yung dulo ng Jennifer’s Body. Mas satisfying kung ang huling visuals ay ‘yung nung sinabi ni Needy na huling performance na ng Low Shoulder.

Kongk

May sequel daw e. Iyon, papanoorin ko na sa sine.

Fredric Jameson

2011-03-29T10:44:00.001-07:00

Noon ko pa gustong basahin ‘to, nang matikman ko ang ilang pahina sa Amazon. Buti na lang may mga mahusay na ebook sa isohunt. Sa mga libro ni Jameson nabasa ko na angPostmodernism, pati na rin ang The Political Unconscious, tsaka ang koleksyon ni Hardt ng mga gawa n’ya, The Jameson Reader. Sa secondary sources narebyu ko na sa kung saan ang tungkol sa kanya sa seryeng Live Theory.

Ang masaya pa, ito palang si Adam Roberts ay science fiction writer, bukod sa pagiging akademiko. Sa kanyang bio sa Wiki, walang sinasabi tungkol sa kanyang libro tungkol kay Jameson. [Iclick ito at ito para iverify kung tumama na sa wakas ako.] Marami pa lang taong Adam Roberts na associated sa University of London.

Style mo bulok

Matagal ko nang ninanamnam ang isyu tungkol sa mahirap na istilo. Ayon kay Eagleton, pwede ka naman maging mahirap basahin nang hindi ka obscure. Si Jameson, daw, ay mahirap basahin pero hindi lang para maging obscure. Estratehiya ito, maraming dahilan kung bakit ginagawa (laban sa spoon-feeding, writing as craft, etc).

Una kong nagustuhan sa libro ang patutsada ni Roberts tungkol sa istilo. Hindi nga kaya elitista ang mga katulad ni Jameson, at ang seryeng Critical Thinkers ng Routledge ang radikal dahil sa misyon nitong maging accessible sa lahat ang karunungan ng mga theorist?

Marami ring ideya ni Jameson ang dito ko lang sa libro naengkwentro. Halimbawa, ang sinabi n’ya tungkol sa pagpili sa mga nakakabagot na eksena bilang s’yang bibigyang pokus ng kritiko. Mahusay din ang pagpapaliwanag ni Roberts tungkol sa appropriation ni Jameson kay Wyndham Lewis, na hindi nakakatakas ang mga pasista sa pagnanasang Utopian.

Ang diskusyon ni Roberts tungkol sa pagdidiin ni Jameson sa anyo bilang sentral sa Marxistang kultural na kritisismo ang pinakanakakabighani sa libro. Produktibo kung ikakabit ito sa diskusyon ni Eagleton kay Lukacs (tungkol ulit sa porma). Sa ganitong pag-iisip nababawi ang kapangyarihan hindi lamang ng kritisismo kundi pati ng panitikan.

Intro ulit

Ang pinagdurusahan ng mga katulad kong ang hilig lang ay magbasa ng intro, paulit-ulit ang maraming ideya. Kaya, ayun, meron na namang diskusyon tungkol kina Hegel, Marx at Althusser, at kina Freud at Lacan. Kaburat nang magbasa tungkol sa postmodernismo at cinema. Sa akin ang pinakamahusay dito’y ang tungkol kay Lewis at sa modernismo, at ang kritisismo kay Jameson (tungkol sa kanyang generalizations tungkol sa “Third World” literature).

Problema rin pag meron akong ibang interpretasyon sa mga kritikong intertext ni Jameson. Masakit basahin ang pag-iisa ni Roberts sa id at unconscious. Mas malala ang kanyang kalituhan sa pagkakaiba ng pera at kapital.

Isa pa’y paulit-ulit ang banggit n’ya sa deconstruction, na ang mga interes at estratehiya raw ni Jameson ay may pagkakatulad sa deconstruction. Okey lang naman ‘yun, ang kaso, wala namang elaborasyon. E putik, may Marxismo na, may sikoanalisis pa, tas magdadagdag ka pa. E intro nga e.

Kongk

Ang pinakanakakahiya ay ang kawalan ng tamang editing sa libro. Sa bahagi tungkol sa cinema, tinawag ni Roberts na “Philippine” si Kidlat Tahimik (i.e. Philippine film maker). Sa may dulo, ang sabi n’ya Indones ito. Ewan ko lang, baka dinedeconstruct n’ya ang konsepto ng nationality.

Eve Kosofsky Sedgwick

2011-03-29T10:43:00.000-07:00

Sa bus ko binasa ang Epistemology of the Closet, kaya siguro hindi ko ito naintindihan. Nang wala akong mapulot mula sa kabanata tungkol kay Nietzsche, isinantabi ko muna ang libro. Ilang sanaysay ang nabasa ko sa koleksyong Novel Gazing, pero masyadong dense ang mga ito (tungkol kay Wilde at pagkabagot, tungkol sa masokismo), at kahit gusto ko ang mga paksa ay hindi ko naenjoy. Pinili yata ni Sedgwick ‘yung mga katulad n’ya magsulat.

Pero alam kong maasahan ang seryeng Routledge Critical Thinkers, at heto nga si Jason Edwards—hindi ipinagtatanggol ang estilo ng kanyang idolo, apologetic pa nga! Nagmumula siguro ito sa self-criticism din mismo ng kanyang paksa.

Listahan ng mga tanong

Apologetic din si Edwards sa kanyang “personal” approach, kung saan ikinuwento n’ya ang kanyang pagkadiskubre kay Sedgwick sa lecture nitong “Is the Rectum Straight?” at ang desisyon n’yang basahin ang lahat ng makita n’yang sinulat ng sumulat ng paperl na iyon. Maituturing na pagpapatuloy sa pagbabaklas ni Sedgwick sa tradisyon ng kritisismo sa Kanluran ang kumpisal mode ni Edwards sa buong libro.

Pinakamalakas na bahagi ng libro ang mga listahan ni Edwards, halimbawa iyong pagdistrongka n’ya sa ideyang “hetero” at “homo” lang ang meron. Nariyan ang ang hilig ay “carpet munchers, arse bandits, sausage jockeys, fudge packers, friends of Dorothy, Marys, poofs, pooftahs, shirt lifters, sods and odd women.” [Iclick ito para sa kahulugan ng fudge packer. Dito ko lang din nalaman kung ano.]

Bago sa akin na kung saan (pantasya man o realidad) mo gustong makipagsex ay may sinasabi tungkol sa iyong sexualidad). D’oh! Listahan din, ng mga kinakatakutan ng mga gustong magbigay ng “queer reading” sa isang gawang pampanitikan sa classroom discussion, ang talagang tumatak sa utak ko.

Marami pang mahusay na bahagi ng libro, di ko na maililista. [Iclick ito para sa limited preview ng Google Books.]

Medyo baduy

Konti lang naman ang reklamo ko. Minsan nawawala na si Edwards kay Segwick, puro ibang tao, theorists, na ang kanyang ipinapaliwanag. Tas, ‘yung theorists sana na interesante, halimbawa si Silvan Tomkins, iyon pa ang maiksi.

Ang kabanata tungkol sa “reparative reading” ay kahina-hinala. Siguro kasi, busog ako sa “school of ressentiment” na uri ng kritisismo, kaya medyo baduy ang dating sa akin na hahanapan mo ng “joy” ang isang akda, at para bang tutulungan mo itong maging mas mabuting bata.

Ang “Autobiographies” ang pinakamahina, siguro kasi ayoko na ngang maging obsessed sa “ako.” Pero dito ma’y may di-inaasahang galaw si Sedgwick, ang negasyon ng sarili sa Budismo na kanya ngayong binubuno.

Kongk

Dapat talaga gumawa tayo ng librong ganito. Kasi hindi lang s’ya introduksyon sa hindi mo kilala, muli rin s’yang pagpapakilala sa hindi mo pala lubos na nakilala. Kumbaga, reparative rereading ang magaganap.

A Reader's Manifesto

2011-03-29T10:42:00.001-07:00

Impulse buy, dapat matuto talaga ako ng self control kasi matatagpuan ko naman pala ‘yung original article sa Internets. [Iclick ito para basahin ang sanaysay sa website ng Atlantic.] Nakakita kasi ako ng bukas na kopya sa National, e nakakatawa, tas kailangan ko nang umuwi, so binili ko na lang.

Sinuri dito ni B. R. Myers sina Paul Auster, Don DeLillo, Annie Proulx, David Guterson at Cormac McCarthy. Sa limang ito, si Auster lang ang nabasa ko na, at New York Trilogy lang ‘yon.

Depensa sa hari

Ang masama pa (kasamaan ko anyway), ‘yung Auster parts ang pinakanakakatawa. Ewan ko, nung binasa ko naman ‘yung Trilogoy namangha ako, tsaka nalungkot. Pero ‘yung banat ni Myers na:

“Lest anyone claim that minimalism is all about leaving things to the reader’s imagination, note how Auster feels the need to explain not only why the angry tenants yelled and pounded for the elevator — because of the delay! — but also why the party-goers were lined up outside the bathroom: they wanted to use it!”

Natawa talaga ako.

Para kay Myers, ang mahusay lang basahin ang iyong literary na tunay at ‘yung pop page turner, mula Sister Carrie hanggang sa Carrie. Gusto ko ito, dahil halos tumutugma sa aking tinitingnan bilang silbi ng pagbabasa: sarap. [Iclick ito para basahin ang tingin ni Harold Bloom kay King at kina DeLillo at McCarthy.]

Okey din ang panlalait n’ya sa mga talinghaga ni Proulx, bagaman aaminin ko, pag nagsimula nang tumula sa prosa ang nobelista, oks o di naman kay Myers, inaabot na ng kamay ko ang remote ng tv.

Brainwashed

Brainwashed lang siguro ako, o pinalaki na sambahin ang pag puri sa consumerism, pero pag si DeLillo na ang inaatake ni Myers, hindi ko s’ya masakyan. Ngayon, hindi pa naman ako nakakabasa ng libro ni DeLillo, pero gusto ko ‘yung mga extract na sinipi’t inusig ni Myers.

Isa pa, minsan pag nagpapakita si Myers ng superior prose, mula kina Proust, Woolf, minsan di ko rin magets. Para bang kasing faker lang ng mga inaaway n’ya. [Iclick ito para sa nakakatawang rebyu ni Myers sa A Mercy ni Toni Morisson.]

Kongk

Istilo ulit, nakakaasar na. Siguro kasi, ito lang naman ang meron ang mga manunulat. Walang espesyal na kaalamang maibabahagi, walang magical access sa realidad, walang nasa labas ng texto. Si Spivak ang paksa ng Routledge Critical Thinkers book na binabasa ko ngayon, at nagsimula, na naman, ang libro tungkol sa opaque style ng kritiko.

Meron akong nabasa noon, Writing Poetry ni Robert Wallace. Dito binanggit n’ya ang isang maeengkwentro sa mga klase ng pagsusulat. ‘Yong makatang may sayad. Pag sinabi mong malabo ‘yung linyang ito, iyan, ang sasabihin n’ya, sinadya ko ‘yan. Mas oks na lang sigurong wag mag-aksaya ng panahon sa pang-aaway sa mga ganito. Ang kaso, sa bansa ni Myers, ang mga mapagpanggap ang mga iniendorso, binibigyan ng award at ipinapabasa sa eskwelahan.

Archaeologies of the Future

2011-03-29T10:41:00.005-07:00

Ang subtitle nito ay “The Desire Called Utopia and Other Science Fictions,” na mas maganda namang pakinggan kaysa “The Cultural Logic of Late Capitalism.”

Dick

Ang bida ni Jameson, sa ikalawang bahagi ng libro, ay si Philip Dick. Si Dick daw ang Shakespeare nila. Tatlong sanaysay ang tungkol kay Dick talaga, ang pinakamahusay ay iyong family resemblances ang approach. Maganda rin ‘yung dalawa, dahil mas nalilinaw nila sa akin kung ano ba talaga ‘yung punyetang Greimas square na ‘yan.

Nakakatawa naman ang “response” ni Jameson sa kritisismo ni Eagleton (sa After Theory) at harsh talaga ang dismissal n’ya sa etika. Ako mismo ay mukhang ethics kaya hindi ko s’ya kakampihan sa debateng ito, pero gusto ko ang istilo n’ya “wala ‘yan, hindi ‘yan productive, eto productive o.”

Ang maganda kay Jameson ay sa gitna ng mga hindi ko maintindihang pangungusap bigla s’yang magbabato ng malaman, para positive reinforcement sa pagtitiis sa kanyang craftsmanship. Tulad na lang, halimbawa, na ang “tema” ay tulad lang din ng banghay at lulan na raw material ng manlilikha at hindi ang sentro ng gawa.

Tsaka tulad nga ng sinabi nina Hardt dun sa intro nila sa The Jameson Reader pag binabasa mo si Jameson ang dami mong bagong textong naeengkwentro. Halimbawa sa mga trip ko rito ‘yung nobeleta ni Asimov (palibhasa seryeng Foundation lang ang alam kong ginawa ni Asimov) tsaka ‘yung magkapatid na Strugatsky (gandang title lang ng Hard to be a God).

Reprint

Isa sa mga problema ko sa libro’y ang pag-uulit ng ilang sanaysay na nasa The Jameson Reader na. Hindi naman talaga kasalanan ninuman, kasi nga ito dapat ‘yung koleksyon n’ya ng mga pagbabasa ng sci-fi at ‘yung reader ay sampler nga. Pero sana bagong sanaysay na lang ang meron dun. [Iclick ito para basahin ang pagbasa n’ya sa Pattern Recognition ni William Gibson.]

Sabi ni Eagleton pwede namang maging difficult na hindi obscurantist. Minsan dito, hindi na ako nakukumbinsing padifficult lang si Jameson. Ganyan naman ang sumpa sa mga katulad kong tuta ng Kano. [Iclick ito para basahin ang rebyu ni Jameson sa Parallax View ni Zizek. Kataka-takang madaling konsumuhin ang sanaysay.

Minsan din wala nang point ang juxtapositions ni Jameson. Tulad na lang dun sa diskusyon n’ya ng trilohiyang Mars ni Robinson. Bigla na lang susulpot si Wallace Stevens, tas si Marx. O sige, may sense pa siguro ang pag-entra ni Marx. Pero si Stevens?

Kongk

Sa totoo lang hindi na dapat ako nagbabasa ng ganito. Dapat puro introduksyon na lang, para madali. Pero kanina nakita ko ‘yung bago n’yang libro tungkol sa Phenomenology of Spirit ni Hegel, tsaka ‘yung Valences of the Dialectic (na dalawang sanaysay na ang nabasa ko, tungkol kay Deleuze at Lacan, parehas obscurantist), tas gusto ko na namang bumili. Adik lang kasi.

Ingloriuous Basterds

2011-03-29T10:40:00.001-07:00

Pinanood ko ito hindi dahil si Tarantino ang direktor kundi dahil kasama sa cast si BJ Novak. Dapat talaga noong nakita ko si Tarantino sa Gateway nagpapicture ako kasama s’ya, pero iyon ang imahen dito.

Nagustuhan ko ang trailer nito, at siguro pinatagal ko ang panonood ay dahil negatibo ang mga rebyung nabasa’t napanood ko sa Internet. [Iclick ito para panoorin sa Youtube ang isang rebyung “okey” ang husga.] Nagustuhan ko naman ang ikalawang tomo ng Kill Bill, pero disappointed ako sa unang tomo nito, at pati na rin sa Death Proof. Ang bulong ng mga boses, baka Jackie Brown na naman ‘to, ang maganda lang ay musika.

Golem

Salamat sa Diyos at hindi. Medyo nakornihan ako sa pag-iyak nung Pranses sa simula, pero ayoko namang balewalain ang mga krimeng naganap noong ikalawang digmaang pandaigdig. Nang banggitin na nina Hitler ang tungkol sa Jew Bear na binubulong mga sundalo’y Golem, alam ko nang mag-eenjoy ako sa pelikula.

Pelikula ni Tarantino ‘to, at syempre ang nagugustuhan ko’y ang mga barilan. Lalo na ‘yung basement (sobrang nakakatawa si Brad Pitt magdiskurso sa kung bakit badshot makipagbarilan sa isang basement), tsaka ‘yung baril sa kamao. [Iclick ito para panoorin ‘yung mahusay na barilan sa Reservoir Dogs.]

Medyo nagawa kong hindi umiwas ng tingin sa pagscalp nila Aldo sa mga Nazi, pero ‘yung pagmarka n’ya ng swastika kay Landa sa dulo talagang napaiwas ako ng tingin. And speaking of Landa, tutal naman puro s’ya na lang ang pinupuri kaya hindi ko na s’ya pupurihin dito. Pero nakakatawa talaga nung pinapabigkas n’ya kina Aldo ang mga pangalang Italyano nila.

Pinatagal

Ang pinakaaway kong eksena ay ang pagpatay ni Landa sa kay Bridget von Hammersmark. Para kasing rape scene.

Hindi ko rin magets kung bakit kaunti ang bantay ni Hitler. Sige, napasok sila nina Aldo at Jew Bear dahil kay Bridget, at hindi nadetect dahil sa pagtataksil ni Landa. Pero hindi ko magets kung paano hindi mahahalata ng mga bantay ang pagsara ni Zoller sa mga pinto.

Eto ‘yung lugar sa rebyu na dapat negatibo ang isusulat ko, pero gusto ko lang sabihing nakakatawa ‘yung mga patayan sa Nation’s Pride, pati na rin ‘yung pag-iyak ni Goebbles sa papuri ni Hitler.

Kongk

Dapat pala talaga, bago ako manood ng pelikula, kumbinsihin ko muna ang aking sariling mapapangitan ako. Para magandahan ako. Kasi sa The Day the Earth Stood Still tsaka saWatchmen sabi ko magagandahan ako e. Ayun, pangit tuloy.

Theorists of Modern Poetry

2011-03-29T10:39:00.001-07:00

Dapat ang babasahin kong sunod sa Routledge Critical Thinkers ay si Spivak. Kaso naburat ako tungkol sa ethnicity. Mas makapangyarihan ang dating sa akin nina Azurin, Salazar at Ileto pag bayan, lahi at pagiging subaltern na ang pinag-uusapan. Kaya ayun, ito na lang mga pasistang sina Pound ang napagdiskitahan ko.

Nakapagtataka

Hindi ko nga magets ‘yung pagsama nito sa seryeng Critical Thinkers. Hindi sa hindi ako masaya na kasama s’ya, pero usually kasi isang paksa lang. So, kunwari, Spivak. Pero meron din pala silang Theorists of Cyber something tsaka the Modern Novel, so sige. Tutal naman ang turing ng iba kina Derrida modenist na ayaw tumula/magsulat ng nobela (o hindi kaya?).

Ano ba ang okey dito? Iyong tungkol kina Hulme tsaka Pound, kasi si Eliot bida pa rin para sa marami kaya naengkwentro ko na ang mga sanaysay n’ya. [Iclick ito para mabasa ang tungkol sa punyetang “objective correlative” na ‘yan.] Iyong pagsasakonteksto sa kanilang mga koneksyong pilosopikal (Bergson, Bradley) at pulitikal (Action Francaise, anti-semitism, pasismo).

Habang kumakanan ang pulitika ni Hulme, halimbawa, lumalayo s’ya kay Bergson. Ayon kay Terry Eagleton imbes na magmake excuses for o itago ang katotohanan tungkol sa pagiging makakanan ng mga major writers ng modernismo. Analisis ang kinakailangan, ang pagpapakita ng kanilang disenchantment sa liberal democrazy.

Puta ang hirap sundin ‘yung positibo negatibo format ko

Ang hindi ko gusto sa librong ito’y iyong bahagi kung saan dinidiskas ang ilang tula ni Eliot at ang Cantos. Go theory, no poetry! (Pero oks ding malaman ang pagiging pagtatagpi-tagpi ng Cantos at ang makasagap ng ilang linya ng binabanggit ang usura na noon ko pa narinig ang existence. Di ko type, tulad din nung nagsabi.)

Ngayon pag dinidiskas ‘yung economic theories mismo ni Pound, ewan ko lang kung pasista ako, pero dun napupukaw ang aking damdamin. Kung hindi pwedeng maging major writer, oks na ring maging right wing (major righter).

Whatever Works

2011-03-29T10:38:00.005-07:00

Binigo ako ng Pirate Bay sa paghahanap ko ng pelikulang ito. Buti na lang andyan ang Isohunt. Pilit kong inaalala kung bakit bukod kay Larry David ay gusto ko s’yang panoorin. Pumasok din naman sa utak ko: ‘yung babae n’yang bida, si Marilyn Manson ang boyfriend.

Hindi ko napanood ang Annie Hall, Manhattan at Hannah and Her Sisters ni Allen. Iyon ang sikat sa mga luma. Ang napanood ko ay Bananas, Everyone Says I Love You at Manhattan Murder Mystery. Sa tatlo, iyong huli ang pinakagusto ko kasi detective. Pero tawang-tawa rin sa pagsabi ni Julia Roberts na, “Then I would have to say you’re crazy” kay Allen sa paghihiwalay nila sa Everyone. Iyong Bananas Dolphy ‘yun e.

Ang swerte naman ni Marilyn Manson, lagi ka n’yang kapiling

Hindi malaki ang mga suso ni Evan Rachel Wood, pero sa kaso n’ya ay gagayahin ko ang ginawa ni Boris sa pelikula. Sa simula ay “3” lang ang rating nito sa babae, “5” kung maliligo. Habang tumatagal ay tumataas ang numero, hanggang sa habang napapamahal s’ya rito ay “pretty” at “beautiful” na ang kanyang gamit.  [Iclick ito para panoorin si Wood sa “At the Bottom of Everything” music video.]

Gusto ko rin na hindi sex ang habol ng matandang David sa batang Wood, kundi companionship. Dahil dito’y mapapatawad ko nang nagpakasal sila.

Pag swak ang banat ni Boris ng kanyang mga kritisismong panlipunan, kung hindi nakakatawa ay nakakapagpaisip. Kailangan mo ng lisensya para magbenta ng hotdog, pero pag gumawa ng isa pang tao hindi.

Pag swak

Ang kaso hindi laging swak. Minsan nga, sobra na. Halimbawa ‘yung pang-aaway n’ya sa mga estudyante n’ya ng chess. Pati ‘yung tungkol sa concentration camp. Ang Simpsons at Curb Your Enthusiasm may jokes tungkol sa 9/11, at ang Curb merong tungkol sa Holocaust. Kailangan talaga may pag-iingat, kasi para sa mga gustong maging PC tulad ko, minsan walang dating.

Lumang-luma rin ang dating ng pelikula, kahit na inupdate ni Allen ‘yung references (70s pa n’ya sinulat ang script, kaso namatay ‘yung iniisip n’yang gaganap para rito, kaya nashelve).  [Iclick ito para basahin ‘yung sanaysay kung saan ko nakuha ‘yung trivia na ‘yan.] Pati ‘yung texture. Pati ‘yung rebellions.

Speaking of rebellions, ang dulong eksena’y nagkasama-sama na silang mga bida. Si Boris at ang bago n’yang karelasyon, si Melody at ang ipinagpalit n’ya kay Boris, ang nanay ni Melody at ang dalawang live in partner nito, ang tatay ni Melody at ang bago nitong boyfriend, New Year’s Eve party nila. So 10, nine, eight, happy new year, ang tatay ni Melody at ang boyfriend nito NAGYAKAPAN. Haller?

Kongk

Pang-TV lang siguro si David. Gusto kong gustuhin ‘to e. Nagustuhan ko naman. Pero tawasin man ako, hindi ko na papanoorin ulit.

Larry David: Curb Your Enthusiasm

2011-03-29T10:38:00.001-07:00

Noon ko pa hinahanap ‘to, mula nang matapos ko ang unang hanggang limang season ng serye. Wala sa Mininova at wala sa Pirate Bay. Pero nito lang, nang hinanap ko ‘yung season 1, ayun, nakita ko kasama ito sa Isohunt.

Nung simula, akala ko hindi ito ‘yung HBO special, kasi iniinterbyu ‘yung mga kaibigan at katrabaho n’ya. Akala ko DVD extra lang. Tas bigla, si Jeff Green ‘yung manager daw n’ya. So ayun, Curb universe naman pala.

Stand Up

Maraming pagkakaiba ang Curb special sa Curb series. Dito, mas antagonistic si Jeff at Cheryl. Tsaka dito, hindi blond si Cheryl. At mas nakakalito, dito meron silang anak! (Oo, alam kong sa tunay na mundo meron naman talaga silang anak [Iclick ito para panoorin ang pagguest ni Larry at dalawang daughters sa Hannah Montana], pero sa Curb series wala.)

Nung eksena ng unang stand up ni Larry pagkatapos ng sampung taon, nagtakip ako ng mata kasi akala ko mapapahiya s’ya. Ang sabi kasi sa kanya ng mga kaibigan n’ya, puro dick jokes lang dapat, kasi iba na raw ang audience “ngayon.” Sabi pa nung babae, “Do you know how many times I’ve been told to show my tits?” Kaya natuwa ako nang naging successful ‘yung unang routine ni Larry, kahit na hindi naman ako natawa.

Sa bit ni Larry ko natuklasang Hudyo pala si Monica Lewinsky.

Nasaan si Susie?

Dito merong kabit si Jeff, pero wala si Susie sa mga eksena, Maris lang s’ya.

Alam kong motif naman ng palabas ang clash ng world-view ni Larry sa ekspektasyon ng Other. Halimbawa, sa unang episode ng series na nagguest si Julia Louis-Dreyfus, ang isyu ay kung hanggang anong oras pwedeng tumawag sa bahay ng isang kaibigan. Ito rin naman ang isa sa concerns ng Seinfeld. Sa “The Lip Reader,” halimbawa, ang tanong ay, kung may nagbreak tas pareho silang imbitado noon pa sa isang parating na party, sino ang dapat umatras? So gets ko, iyon ‘yung point. [Iclick ito para mapanood ang isa pang eksena mula sa “The Lip Reader.”]

Pero kahit na alam kong dapat ay naroon ang mga ganung sitwasyon sa palabas, dapat din ay nakakatawa ito. Dito ang problema ni Larry sa pagbigkas ng pangalan ng isang kakilalang artista ang isyu. Hindi nakakatawa.

Kongk

Sinabi ko pagkatapos ng isang pangit ng episode ng seventh season, iyong naihian n’ya ang pic ni Jesus, dapat tapusin na ni Larry ‘yung palabas. Ngayon binabawi ko ‘yon, kasi ang ikapitong season ang Seinfeld reunion season. Pero iyon nga ang iniwasan n’ya Larry sa serye, at iyon din ang punto ng isang eksena dito, na hindi s’ya kakapit sa Seinfeld para lang panoorin, para lang maituring na nakakatawa.

Nasabi iyon ng huling ep ng season seven, kasi dun iniwan n’ya ang paggawa ng Seinfeldreunion dahil wala naman na s’yang pag-asa with Cheryl, akala n’ya. Sa dulo, palabas na lang ito at manonood na lang s’ya, hindi na Seinfeld ang buhay n’ya. Pero sa dulong-dulo, ang tinatawagan pa rin n’ya ay si Julia. O sige, hindi ‘yon si Elaine, pero si Julia pa rin. Seinfeld pa rin.

Dapat, may season eight kung saan hanggang ikasiyam na ep lang merong pagbanggit sa Seinfeld. Iyong huling ep, na dapat ay huling ep hindi lang ng season kundi ng buong serye,Curb lang na Curb. So, Jeff, Susie, Cheryl. Tipong tulad ng “The Group,” “The Baptism,” “The Special Section” at ang ubod ng bangis na “Vehicular Fellatio.”

Foucault: A Very Short Introduction

2011-03-29T10:37:00.001-07:00

Tumigil muna ako sa Routledge Critical Thinkers. Baka kasi maubusan.

Mas gusto ko ang RCT kaysa sa AVIS. Mas malaman kasi ang una. Pero meron din namang sablay sa RCT, halimbawa ‘yung tungkol kay Spivak, tsaka kay Nietzsche. Pero mas maraming sablay ang AVIS. Halimbawa, ‘yung tungkol kay Nietzsche. Dapat ipako sa krus si Michael Tanner.

Mabilis

Wow, ang galing, sabi ko. Tapos na agad ‘yung first chapter. Hindi lang sa dahil maiksi, kundi dahil tapos na ang usapan e, hindi na pinahaba. Mahusay si Gary Gutting sa provocation.

Nagitla ako, halimbawa, sa kanyang mga nakitang koneksyon sa libro ni Foucault tungkol kay Raymond Roussel at sa The Birth of the Clinic. [Iclick ito para maranasan ang katatawanang dulot ng N+7 Machine.]

Nakakatawa rin ‘yung mga pinili n’yang quotes bilang epigraph ng bawat chapter. Paborito ko pa ring Foucault quote: “I am not a professional historian. Nobody’s perfect.”

At walang makakabasa ng “What is an Author?” nang hindi nagbabago ang buhay. Nakakatuwang naiparamdam ni Gutting ang kapangyarihan ng sanaysay ni Foucault sa kanyang maikling diskusyon dito.

Batay

Sa kamatayan ng Diyos, nawala sa pagkakaangkla ang araw. Sa pagbasa ni Gutting sa pagbasa ni Foucault kay Bataille, tila ba ang bayani ngayon ay ang excessive. Pero, kung wala ngang bawal, ang kumikilos na para pa ring may bawal ang tunay na self-creator.

Medyo galit si Gutting kay James Miller. Sa totoo lang, lahat nga yata ng Foucault scholar galit kay Miller e. Na hindi ko maintindihan. Ang galing kaya ng The Passion of Michel Foucault. Sa biblio ni Gutting, the Passions ang nakasulat. Ngek. Si U Eliserio na pala ang proof reader ng OUP.

Kongk

Takte, sirang plaka na ako sa paghiling na sana merong ganitong serye dito. So, press rewind na lang, mahal kong mambabasa.

Zombieland

2011-03-29T10:36:00.001-07:00

Hay naku, ba’t di ko ‘to pinanood sa sinehan. SOBRANG nakakatawa. Cute pa ng mga mata nung babae. Alam mo nang cute ang isang babae pag hindi suso n’ya ang pinansin ko.

Pero, sakali lang may duda, kung papipiliin sa pagitan ng suso at mata…

Rules

May nobela si Max Brooks na World War Z, tsaka isa pang librong may pamagat na The Zombie Survival Guide. Akala ko tuloy based sa mga ito ‘tong movie, kaya panay ang hintay ko sa opening at closing credits sa “based on the books.” Hindi pala. Ang paborito kong rule ay #32: Enjoy the little things in life.

Bukod sa katatawanan, gusto ko rin ang patayan sa pelikulang ito. Lalo na ‘yung stuck si Cute Mata at Little Sister dun sa ride na taas-baba lang. Tsaka ‘yung nilock ni Cowboy ‘yung sarili n’ya sa booth tas pinatay n’ya lahat ng sumugod sa kanya.

Gusto ko rin ‘yung pagpatay ni Columbus kay Bill Murray, at ‘yung pagtawa ni Cute Mata sa kanilang sitwasyon.

Pantasya

Pantasya ko ang tumira sa isang zombie infested na mundo. Sa totoo lang, iyon naman ang tingin ko na sa paligid ko ngayon. Meron din akong set of rules, iba syempre sa kay Columbus kasi wala naman akong baril.

Ang problema sa pelikula, pagkatapos mapatay ni Columbus si Bill, medyo bumagsak na. Pinilit pa kasing runner si Cute Mata e, imbes na magkaroon na lang ng siege sa mansyon ni Bill Murray. Hari ng kabaduyan naman talaga ‘yung halikan nila sa dulo, anlayo sa kahusayan ng pagdadrugs sina CM, CW at CB sa may gitna.

Kongk

Sana nga may sequel. Sana siege sa mansyon, at hindi sa karnabal. Sana may patayin silang ulit na artista.

P.S. Si Cute Mata rin pala ‘yung crush ko sa The House Bunny. Mahal ko na s’ya.

Groundhog Day

2011-03-29T10:35:00.001-07:00

Isa sa paborito kong sci-fi archetypes ang Time Loop. Andaming halimbawa sa Wikipedia tungkol dito, pero ang paborito ko ay ‘yung sa Stargate SG-1. Iniwan kasi dun ni McGyver ang militar para pwedeng maging sila ni Magnus.

Malamang sa malamang hindi ko napanood ‘tong Groundhog Day noong bata ako, pero nasa utak ko ‘yung eksena kung saan nagpasagasa si Bill Murray sa trak. Siguro trailer ang napanood ko.

O sige, wala na lang komento tungkol sa mga suso ni Rita

Pero pramis ang ganda n’ya rito. Kaya siguro nainlab si Bill sa kanya. Siguro kasi inlab din ako kay Elaine, at pareho silang may long wavy hair.

Kaya ko sa wakas dinownload ‘to ay dahil sa isang nagcomment na ang paborito n’yang eksena ay ‘yung pinagdrive ni Bill si Phil, ‘yung groundhog. Ang paborito ko naman, nung pinapatunayan ni Bill kay Rita na s’ya ay (isang) diyos. Tsaka syempre ‘yung mga pagsubok n’ya sa pagpapakamatay (kasaman na nga y’ung pagpapadrive n’ya kay Phil). Tsaka syempre nung ginamit n’ya ang loop para sa kasamaan.

Kung ako ang mastuck sa loop, bukod sa pagnanakaw ay papatay ako nang paulit-ulit.

Mabagal

Tulad ng maraming pelikula mula sa nakaraan, mabagal ang simula nito. Sabagay, mabagal din naman ‘yung sa SG-1. At ‘yun, recent tv show ‘yon, walang excuse.

Sa isang pag-aaral kay Nietzsche na kasama sa Routledge Critical Thinkers, na panget, nasuri ang pelikulang ‘to in relation sa eternal recurrence of the same. Hinollywood daw ang konsepto, kasi sa dulo nawasak ni Bill ang siklo. ‘Yun lang ang bahagi ng pag-aaral na ‘yon na mahusay, kasi nga baduy ang pagdating ng ikatlo ng Pebrero. Kung ako ang gagawa ng pelikula, kahit sa wakas ay minahal na nang tunay ni Bill si Rita, stuck pa rin s’ya sa loop. At patuloy n’ya itong mamahalin, at ‘yun ang tunay na pagmamahal.

Kongk

Madaling tumawa pag bitter ka. Pero feeling ko naman hindi lang sa dahil naghahanap ako ng saya sa mga panahon na ‘to kaya ko nagustuhan ang pelikulang ‘to. Ang sarap kayang imajining paulit-ulit mong pinapatay ‘yung nanakit sa ‘yo.

The Ethics of Psychoanalysis

2011-03-29T10:34:00.001-07:00

Sometimes I run
Sometimes I hide
Sometimes I'm scared of you
But all I really want is to hold you tight
And treat you right
Be with you day and night
Baby all I need is time
-- Britney Spears

I read over what I said last time, and, believe me, it's not bad at all.
-- Jacques Lacan

Sinimulan kong basahin itong ika-7 seminar ni Lacan noong dulo ng Marso, at akala ko'y hindi ko pa rin s'ya matatapos ngayong Abril. Noong nasa kolehiyo ako, ang una't ikalawang disiplina ko'y pagsusulat. Sabi ko sa guro ko sa poetry, kung babasahin ko si Shakespeare, babasahin ko s'ya sa sarili kong kusa at lapit. Nito ko lang natanto kung gaano ka hungkag ang posisyon kong iyon.

Totoo, di naman talaga kailangang kumuha ng klase para magbasa. Pero kung di ka kukuha ng mga klaseng ito, siguraduhin mong magkukusa ka talaga. Kundi, matutulad ka sa akin. Walang disiplina, mas gusto pang manood ng tv kaysa magbasa. Dati ang proyekto ko'y magbasa ng apat na libro ng isang awtor, isa bawat letra ng alpabeto (ang X ay pagdodoble ng ibang letra). Isang daang libro dapat iyon, kapantay ng rekisito sa mga CW majors.

Kaso, hindi ko nagawa. Kaya naging isang libro kada buwan. Tas naging anim na libro kada buwan. Tas naging isang libro ulit.

Anong kinalaman nito sa etika ng sikoanalisis? Marami. At wala. Nakakainis ang nagsalin na si Dennis Porter. Di tulad ni Bruce Fink, wala s'yang notes. Ang problema pa, ang mga salitang Griyego'y hindi n'ya isinusulat sa alpabetong Romano, kaya di ko man lang mabigkas. Isa sa mga dahilan kung bakit mahirap basahin si Lacan ay dahil hindi naman ako ang target audience n'ya. Ang mga nanonood ng kanyang seminar ay mga pilosopo, sikoanalista at iba pang uri ng intelektwal.

Kaya, halimbawa, pag nagbanggit s'ya ng parilalang Griyego, (1) inaassume n'yang alam na ng nakikinig sa kanya, at (2) kung di ito alam ng nakikinig, gusto ni Lacan na ang paghihirap nito'y mauwi sa pagpunta sa silid-aklatan o bookstore para maghanap ng magtuturo dito ng kahulugan ng parilala. Ito ang anti-spoon feeding na istilo. Kasi nga naman, ang guro, nagtuturo.

Itinuturo lamang n'ya ang daan tungo sa karunungan, hindi s'ya ang pinagmumulan ng karunungan.

Sa aking komentaryo sa Ecrits, sinabi kong mahusay na paraan ng pagbabasa kay Lacan ang pagbabasa muna ng introdukshon bago bawat libro. May problema pala sa metodong ito. At iyon ay: para bang wala na akong naiiintindihan dahil sa sarili kong isip. Halimbawa, sa diskusyon ni Lacan sa Antigone, nabanggit n'ya ang isang silbi ng koro: ang koro ang nasa posisyon para mag-enjoy. Kahit na pagod na ang audience, merong tumatayo para masarapan sa pwesto nila.

Nakatutuwang maintindihan ang konseptong ito. Ngunit naintindihan ko ba ito dahil naiintindihan ko na si Lacan, o dahil binanggit ito ni Slavoj Zizek sa How to Read Lacan?

A, pero ang karunungan naman ay hindi nasusukat sa pag-alam, kundi sa paglikha. Kumpara sa ika-20 at ika-17 seminar ni Lacan, madaling intindihin itong ika-7. At, sa yaman ng mga ideyang nakapaloob, di makapagtatakang mabuntis nito ang aking isip, at magsimula ng bugso ng pagiging produktibo.

Battlestar Galactica

2011-03-29T10:33:00.003-07:00

Ang halik mo
Namimiss ko
Bakit iniwan mo ako?
-- Aegis

Hindi ko alam kung alin ang nauna, pero ang pagpipiliian ay Return of the Jedi at isang libro ng collection ng sci-fi. Isa sa dalawang tekstong ito ang una kong engkwentro sa sci-fi. 'YungReturn, naalala kong pinanood noong bata.

'Yung libro, may mga pamagat na nasa utak ko pa: "The Moon is a Harsh Mistress" (tungkol sa kung ano ang ginawa ng magsing-irog nang malaman nilang parating na ang katapusan ng mundo), tsaka "The Men Who Murdered Mohammed" (recently nalaman kong si Alfred Bester ang nagsulat kaya bumili ako ng Virtual Unrealities n'ya). Meron ding buod na lang ang masheshare ko sa iyo, mahal kong mambabasa: merong isang kwento, perpektong robot na ang kasex ng mga tao (i.e. swak sa kung ano ang gusto mo, mula buhok hanggang boses), merong planetang ang hangin ay hallucinogenic, merong mga kambal (clone?) na nagtatalik.

Exciting ang Return. At ang mga maikling kwento, exciting. Tsaka marami dun sa libro may sex.

Hayskul ako nang lumabas ang special edition ng Star Wars. Nito namang 2006, naengkwentro ko ang seryeng Hyperion ni Dan Simmons. Tsaka shempre nanjan ang Star Trek.

Sa madaling salita, laging nariyan ang sci-fi para sa akin.

Matagal ko nang nakikita ang piratang DVD ng Battlestar Galactica, pero nito ko lang napagdesisyunang bumili nito. Siguro kasi, medyo daunting tapusin ang pitong seasons ngStar Trek: The Next Generation. Sa totoo lang, pakiramdam ko nga taksil ako. Sa limang inkarnasyon ng Star Trek, Enterprise lang ang napanood ko nang kumpleto ('yung orihinal na serye nga, tatlo lang ang napanood ko). Tapos, itong Battlestar, pinanood ko nang tuloytuloy.

Muntik na ngang hindi. Kasi ba naman, merong "previously on Battlestar Galactica" sa unang episode ng unang season. Tas nakakalito pa 'yung visions ni Gaius Baltar. Buti na lang anjan ang Internet para ipaliwanag sa akin ang miniseries mula sa 2003. Tsaka, ewan ko. Meron kasing exciting sa ideya ng ilang libong taong natitira na hinahabol ng mga robot na matalino't mukhang tao. Tsaka charming si Baltar. Tsaka tsaka tsaka.

Crush ko si Number 8 (aka Sharon aka Boomer aka Athena aka Ara Mina).

May mga tekstong parang di sinasadyang pagkauntog sa pader. Mabibigla ka, at hindi nawawala ang sakit pag nauntog ka. Sa mga tekstong tulad ng Battlestar, mabibigla ka't hindi nawawla ang sarap. Para bang nagkaroon ka bigla ng pag-asa, na merong mabuting darating. Na maganda pa ang daigdig.

Halimbawa ng ganito ang epekto sa akin: "Sandkings" ni George R. R. Martin.  Reservoir Dogs. Boston Legal. (Iba ang mga tekstong ito sa mga nagbibigay mapa sa iyo, tulad halimbawa ngContingency, irony, and solidarity ni Richard Rorty.)

Ano ba ang maganda sa Battlestar?

Una, kahit na alam mo nang parating, excited ka pa rin sa mangyayari, kasi meron pa ring nangyayari na hindi mo inaasahan. Sa huling episode ng unang season, akala ko'y pinili na ni Boomer ang kumampi sa mga tao. Tas bigla, nang kakamayan na s'ya ni Commander Adama binaril n'ya ito.

Pangalawa ang mga pulitikal na isyung dinadaysek ng palabas: suicide bombing sa unang episode ng ikatlong season, panggagahasang gamit na torture sa mini-arc naPegasus/Resurrection Ship sa ikalawang season.

Merong nagkomento sa tv.com, wag daw isama ang mga pulitikal na pananaw sa pagdidiskas ng palabas. Samantalang ito nga ang pinakaimportanteng aspekto ng Battlestar!

Hindi perpekto ang palabas. Minsan nakakainis talaga si Kara Thrace, at hindi ko mawari kung bakit sobra ang pagmamahal sa kanya ng mga tao (laging sinasabing s'ya ang pinakamahusay na piloto, pero si Athena naman ang pinapadala sa mga importanteng misyon). Minsan din, merong boring na episode (tulad nung tungkol sa ex-wife ni Adama) tsaka disappointing (tulad nung part 2 ng Ressurection Ship).

Pero walang makakapanood ng unang astig na season ang hindi maiinlab sa Battlestar Galactica. Sa sobrang galing ng serye, kaya nitong igpawan ang mga hindi de-kalibreng episode.

Hindi ko itatakwil ang Star Trek. Hindi naman batas na hindi mo pwedeng magustuhan pareho ang dalawang magkaiba. Hindi naman Chicken Joy ang sinigang na baboy. Pero sinungaling ako kung sasabihin kong hindi naapektuhan ng Battlestar Galactica ang aking panlasa.

Ang iniisip ko nga ngayon e: gaano kaya katagal bago mapirata ang ikaapat na season?

At ang mas importanteng tanong: ano ang aking lilikhain bilang pasasalamat sa galak na idinulot ng palabas na ito?

Twist of Faith

2011-03-29T10:33:00.001-07:00

Hate ko talaga si Kassidy Yates. Mukha s'yang aso. Tsaka, sinira n'ya ang relasyon nina Jake at Ben Sisko. Buti na lang sa koleksyong ito, wala s'yang papel. Tsaka buti na lang, libro ito, hindi ko s'ya nakikita. Kaya meron na akong bagong hate: si Kira Nerys.

Masyadong maarte si Nerys, lalo na tungkol sa kanyang relihiyon. Masyado s'yang seryoso. Actually, sa librong ito, lahat seryoso. Kaso, sila cool, si Nerys hindi. Si Ezri Dax, may walong tao sa loob ng utak. Si Ro Laren, tough. Tsaka, maganda ang alaala ko sa dalawang ito mula sa television series. Si Ezri, tanga-tanga. Si Laren, pinagtaksilan si Picard para sumali sa Maquis. Si Nerys? Nagdadasal--at nakikipagtalik sa mga pulitiko.

Ang Twist of Faith ay koleksyon ng apat na nobela at isang nobeleta. Hindi ko binasa ang nobeletang "Horn and Ivory" kasi puro Nerys POV ito. Hindi ko malaman kung bakit sa mga rebyu sa Internet, ang ikalawa sa kronolohiya na Abyss nina David Weddle at Jerrrey Lang. Ang kontrabida ay megalomaniac na genius. Hindi ako genius, pero megalomaniac ako, at gsusto ko 'yung ideya may mga sumasamba sa iyo.

Mas maganda ang Demons of Air and Darkness, dahil sa ideya ng potral. Sa tingin ko, ito ang mas astig na paraang ng transportasyon kaysa warp speed (tingnan na lang ang nobelang The Fall of Hyperion ni Dan Simmons; okey din ang pagtalon sa Battlestar Galactica). Ito ang pinakagusto ko, meron ditong paglalaban ang isang Hirogen at ang Jem'Hadar na si Taran'atar.

Pinakaayaw ko ang Avatar. Una, kasi ito 'yung nobelang magseset up ng buong serye. Sabi dito hinahanap ni Jake si Ben, pero hanggang set up lang. Pangalawa, si Nerys ang dominant POV. Pangatlo, matagal ang exposure ni Kassidy. Pangatlo, kadiri ang lq nina Ezri at Julian Bashir. Pang-apat, mali ang treatment kay Quark. Gahaman s'ya sa pera, hindi s'ya masamang tao.

Sa kabuuan, masarap ang librong ito. Matagal na akong hindi nagbabasa ng nobela hanggang madaling araw. Nakakamiss ang Deep Space 9. Sana, pwede na lang tayong magbasa ng libro at manood ng DVD buong araw, at wala nang ibang gawin. Sayang na nga lang at matagal pang darating ang kinabukasang inilalarawan ng Star Trek: walang gutom, paghihirap, gera (well, at least sa Earth).

Gusto ko ring sabihing nakakatawa ang sitcom na Back to You, lalo na at bida nito si Kelsey Grammer. Kaso, sham na episodes pa lang ang meron ako. Sana marunong akong magpatawa. Isa pa: super ganda talaga ng Battlestar Galactica. Sa wakas, napanood ko na rin ang miniseries. Gusto ko sanang mapanood ang huling episode ng season 2. Tsaka 'yung Razor. Andun si Admiral Caine aka Michelle Forbes aka Ro Laren. Sana, mayaman ako. O kaya nakatira sa Earth sa panahon ng Star Trek: The Next Generation. O kaya, o kaya, o kaya. Sana sana sana.

Oo nga pala, mahal ko si Portia de Rossi at Kim Chu (mali ang spelling).

Arrested Development

2011-03-29T10:32:00.001-07:00

Crush ko si Maeby Funke. Hindi ko alam kung bakit, kasi nang maging film executive lang naman s'ya sa season 2 naging interesante at nakakatawa. Siguro kasi, mahusay ang pag-arte ng artistang gumaganap kay George Michael Bluth kaya nahawa ako ng kanyang pagnanasa. Tsaka shempre, magpinsan ang dalawang tauhan, at alam n'yo naman ako pagdating sa incest. Ang isa sa dalawang tanging hindi ko gusto sa serye ay ang pagiging hindi magpinsan ni Maeby at George Michael.

Crush ko si Potria de Rossi. Ang ginagampanan n'yang si Lindsay Bluth, sekondarya lang. Noon ko pa gusto si Portia, sa Ally McBeal pa lang. Alam n'yo naman ako pagdating sa blonde (blondE 'yan, hindi blawnd). (Pero, mas mahal ko naman si Lindsay kaysa sa character ni Portia sa Ally. Bagaman astig na agresibo at career-oriented 'yun, ginawa naman nilang hateful.) Sana, pinatulan s'ya ni Michael nang magproposition ito pagkatapos malamang hindi sila magkapatid. Kahit hindi na incest.

Crush ko si Julia Louis-Dreyfus, na guest star sa serye (tatlong episode) bilang Maggie Lizzer. Gusto ko nga sana na pinakasalan s'ya ni Michael Bluth, pero baka nga naman masira ang family dynamics. E iyon ang refrain ng Arrested Development, "family first."

Bagaman asshole si Gob Bluth, s'ya ang sunod sa pinakagusto kong tauhan sa AD. Magician kasi s'ya. Pinakagusto kong ilusyon n'ya (illusion, hindi trick) ay noong pinagdisappear n'ya ang yate nila (sa pamamagitan ng pagpapalubog dito). Tawangtawa ako pag sinasabi ni God ang kanyang mga signature na linya, "Come on!" at "I fucked _____ (kung sino man ang nakatalik n'ya sa episode na 'yon)."

Bagaman wirdo si Tobias Funke s'ya ang pinakagusto kong tauhan. O, siguro dahil wirdo si Tobias, kaya ko s'ya gusto? Hanggang ngayon natatawa ako pag iniisip ko 'yung pag-iyak n'ya sa shower dahil binigyan ng negatibong rebyu ang kanyang dinirek na dula.

A, oo nga pala. Crush ko rin Ann, 'yung shota ni George Michael. Kahit na noong halaman s'ya, lalo na nang ilahad na Kristyano s'ya. Alam n'yo naman ako pagdating sa mga Kristyano.

Lullaby

2011-03-29T10:31:00.001-07:00

Nakakatakot ang librong ito, pero ano bang alam ko, madali akong matakot. Nagustuhan ko ang Haunted ni Palahniuk, at nagustuhan ko rin ang adaptasyon ng Fight Club. So, naisip ko habang naghahanap ng nobelistang babasahin, s'ya. Sa National ang dapat kong bibilhin ayChoke, kasi nirekomenda ito ni Diana Aviado, tsaka sa blurb may binanggit tungkol sa sex. Hindi ko maalala kung bakit hindi iyon ang binili ko. Pero ang dapat kong bibilhin ay angSurvivor, kasi mahusay ang pagkakablurb ng banghay nito. Tas binasa ko ang blurb ng Lullaby, at nakakanegganyo ito. Kaya ayun, binili ko pareho.

Dapat unti-unti ang pagbabasa ko sa Lullaby. Kaso, nakakatakot ang unang kabanata nito. So hindi ako makatulog. Kaya binasa ko na lang hanggnag kalahati, tas inantok na ako. Ayun, natulog akong bukas ang ilaw. Kinabukasan, sabi ko unti-unti dapat. E kaso exciting ang kwento, kaya ayun, tinapos ko. Nagawa ko namang magpatay ng ilaw.

Nalungkot ako ng pinatay ni Oyster gamit ang katawan ni Helen Boyle ang anak ng babae. Ang sama n'ya talaga. Nabasa ko noon ang unang mga talata ng Fight Club, at ngayon ang unang kabanata ng Survivor, at shempre 'yung tungkol sa titi at kandila sa Haunted, at ngayon ko lang natanto na ganun pala ang style ni Palahniuk, may tauhang panay ang banat ng facts. Gusto ko ang facts sa Lullaby, lalo na 'yung Judas Cow. Trivia pala, hindi facts.

Gusto ko ang bidang si Carl Streator, kasi pumapatay s'ya ng tao. Kung alam ko lang ang culling song, andami nang patay ngayon. Gusto ko rin ang tauhang si Nash, kasi necrophiliac s'ya. Pero hindi ko gustong pumapatay s'ya ng tao. Hindi ko gusto 'yung showdown ni Carl at Nash, kasi dapat di na nagkunwari si Carl na gusto n'yang mamatay. Dapat pinatay na lang n'ya agad si Nash, hindi 'yung hinintay pa n'yang mamatay na s'ya bago magkick in ang kanyang defense mechanism.

Mahusay na nobela. Sabagay, paano naman kasi magiging hindi magaling ang nagsulat ngHaunted?

Stargate Atlantis

2011-03-29T10:30:00.003-07:00

Hate na hate kahit ng mga fan ng Star Trek: The Next Generation si Wesley Crusher, isa sa mga dahilan ay kung paanong napakaraming episode kung saan s'ya ang nagliligtas sa Enterprise. Ang Wesley ng Atlantis ay si Dr. Rodney Meredith McKay, at may dahilan kung bakit, kahit napakaraming episode kung saan kailangan ang kanyang pagiging sobrang henyo para makaligtas ang mga bida, ay hindi ko s'ya hate. Una, nakakatawa s'ya. Tingnan mo naman ang pangalan, Meredith. Pangalawa, mayabang s'ya. Ewan ko sa 'yo, mahal kong mambabasa, pero hate ko talaga 'yung pahumble effect. At pangatlo, mahina s'ya physically. Kaya s'ya 'yung, halimbawa, napapana sa pigi. At alam n'yo naman ako pagdating sa pigi.

Bumili ako ng pirata ng season 3 ng Atlantis kasi natuklasan kong naguest star pala sa palabas si Connor Trineer, si Trip ng Star Trek: Enterprise. Sa simula, hinahanap ko 'yung season 4, kasi alam ko guest star dun si Robert Picardo, ang Doctor sa Star Trek: Voyager. Gusto ko na kontrabida si Trineer (bilang Michael, isang Wraith na ginawang tao na nagbalik sa pagiging Wraith at itinakwil ng kapwa Wraith kaya naging mad scientist), at bagaman burukrata lang si Picardo (bilang Woosley) ay nakakatawa naman s'ya (lalo na sa panimulang episodes ng season 4, kung saan kasama n'ya si Richard Dean Anderson aka General O'Neil aka MacGyver, na nakakatawa rin).

Una kang pinanood ang season 3, tas ang season 4 (kaso sampung episodes lang, tenk yu pirata), tas season 2 tas season 1. Hate ko si Jason Momoa aka Ronon, ang kanilang Worf (i.e. mainit ang ulong maskulado), kasi hindi s'ya nakakatawa. Sana, niretain na lang nila si Rainbow Sun Francks aka Lt. Ford, kasi una ang pangalan n'ya ang Rainbow Sun, pangalawa mas may appeal ang character n'ya. O kaya, patayin na lang nila si Ronon tas palitan ng mas may buhay na tauhan.

Gusto ko ang paliwanag ng palabas kung bakit maraming tao sa Pegasus Galaxy sa iba't ibang mundo (kasi, noong unang panahon may mga taong umigpaw sa pagiging tao na nagtanim ng mga tao sa iba't ibang mundo sa iba't ibang galaxy). Pero hindi ko matake na hindi man lang sila nagsubok magpaliwanag kung bakit nagkakaintindihan ang mga taga-Earth at ang kanilang mga binibisita. Tutal naman, naipapaliwanag nila ang ibang hi-tech sa pamamagitan ng pagsabing "A, teknolohiya ito ng mga taga-Atlantis noon," e di sana sinabi na lang nila 'yon tas may universal translator sila, e di tapos na.

Hindi ko gusto na puro tao lang sa Pegasus Galaxy (o sige, merong isang episode kung saan nakaengkwentro sila ng non-corporeal beings, pero isa lang 'yun), kahit ang kalaban nilang Wraith ay galing sa mga tao, at ang kalaban nilang Asurans/Replicator ay mukhang tao (robot silang binubuo ng nanites).

Mahilig pumatay ng mga bida at guest stars ang Atlantis. Pinatay nila si Colonel Sumner, si Lt. Ford, si Dr. Carson Beckett (na tunay ko namang ikinalungkot, pero ang sabi sa Internet recurring character daw s'ya sa season 4 at 5), si Dr. Weir (si Torri Higginson, leader ng Atlantis expedition, naging mas interesante s'yang character mula nang pinatay s'ya), pati 'yung sikolohistang hindi ko maalala kung ano ang pangalan.

Mahusay ang palabas. Basta ipagpatuloy nila ang paggamit ng sci-fi archetypes (e.g. body swapping) at panatilihin ang pagpapatawa, hindi sila magkakamali. Sana nga lang meron na ang mga pirata ng kumpletong season 4, at sana magfastforward tayo sa hinaharap para meron nang season 5, tsaka 6, tsaka tsaka tsaka

PS

Akala ko noong kaya meron pa ring mga limang episodes ng Star Trek: Deep Space 9, mga sampung episodes ng Voyager at mga limampung episodes ng TNG ang hindi ko pinapanood ay dahil alam ko na ang plot nila mula sa imdb. Muntik na nga itong mangyari sa Battlestar Galactica. Sa Atlantis ko napatunayan na hindi ito ang kaso. Mas mahirap talagang manood ng stand-alone pag seryoso (i.e. hindi sitcom) ang palabas. Kailangan merong (s)pacing. Tip lang para sa mahilig bumili ng pirata.

30 Rock

2011-03-29T10:30:00.001-07:00

Crush ko si Tina Fey. Una, kamukha s'ya ni Helen Hunt. Pangalawa, sa ikalawang episode ng30 Rock may hint na pwede s'ya sa lesbian relationship (sayang nga lang at hindi pinursue ang anggulong 'yon). Pangatlo, manunulat s'ya sa sitcom, isa sa marami kong pangarap. Pang-apat, Elizabeth Lemon ang pangalan n'ya sa 30.

Ang Seinfeld, merong episodes na hindi nakakatawa (halimbawa, ang unang season). AngArrested Development, merong isang episode na hindi nakakatawa. Ang Frasier, walang episode na hindi nakakatawa. Ang 30 Rock, maraming episodes na hindi nakakatawa. Ang problema, dalawang season pa lamang ang napapanood ko rito. E hindi naman s'ya Seinfeld. Sa tingin ko, kung hindi sila mag-aayos, mamatay nang maaga ang sitcom na ito.

Unang problema, asshole si Alec Baldwin. Ok lang naman ang asshole na characters. Walang flaw si Baldwin, mayaman s'ya, gwapo, etc. Hindi pwede ang ganito, kasi walang appeal. Ikumpara ito sa tauhang si Gob sa Arrested, na asshole din pero loser. Kaya s'ya loveable at hindi lang nakakatawa. (Ang artistang gumanap kay Gob ay guest ng ilang episodes sa 30.) Ang pinakasimpatetikong sandali kay Baldwin ang pag nandun ang nanay n'ya, na inaapi s'ya.

Pangalawang problema, andaming supporting characters. Sa Seinfeld, apat lang ang bida. SaFrasier, lima. Sa Friends, anim. Bida 'yan a. Sa 30, dalawa lang. Si Tina Fey at Alec Baldwin. O sige, hindi lang sila ang credit sequence star, pero silang dalawa lang ang laging may adventure. Underutilized si Tracy Morgan, pati na rin si Jenna at Pete. Pati na rin ang ibang writers. Patayin mo na lang, kung hindi mo rin naman gagamitin. Makikita mo sa credit sequence, tas isang linya lang ang meron?

Pangatlong problema, tanggalin na 'yung paghahanap ng love life ni Liz Lemon. Sa Seinfeld, taken for granted na merong shota ang apat kung kinakailangan, at taken for granted na wala na sila by the next episode. Hindi sentral ang love life sa plot ng sitcom. Si Lemon, love sick minsan. Madalas. Hindi nakakatawa ang paghahanap ng isang babae ng shota, ng mamahalin/magmamahal sa kanya.

Kung ako lang, tatanggalin ko na si Alec Baldwin sa seryeng ito. Smug ang tauhan n'ya masyado. Tas bibigyan ko ng permanenteng shota si Tina Fey. Ako. Ayan, masaya na ang lahat.

Reading Seminar XI

2011-03-29T10:29:00.001-07:00

Nakakatuwa ang librong ito. Una, dahil sa The Ambassadors, ang painting na nasa cover nito. Hayskul pa lang ako nang mabasa ko sa InQuest ang tungkol sa Ambassadors, na painting ng dalawang importanteng tao na may kung anong smudge sa ibaba, na pag tiningnan mo nang off-angel makikita mong bungo (i.e. may simbolo ng kamatayan in the midst of the ambassadors, o kung ano man ang kanilang sinisimbolo).

Pinagpawisan ako nang malapot sa aking pagtatangkang makita ang bungo. Kung anoanong posisyon ang sinubukan ko. Ilang buwan ang lumipas, sabi ko pa nga sa marami kong sandali ng pagsuko, siguro kailangan 'yung painting mismo ang tingnan at hindi reproduction. At ngayong nakita ko na s'ya, hindi ko maibalik ang innocence sa mga mata, lagi na lang andun 'yung bungo.

(Ang librong ito ay koleksyon ng mga sanaysay tungkol sa ika11 seminar ni Jacques Lacan (na s'ya namang binabasa ko ngayon, libro para sa buwan ng Hulyo). Sa totoo lang, mas masarap basahin ang mga eksplikasyon tungkol kay Lacan kaysa kay Lacan mismo, lalo na't itong Seminar XI ay dinadaot ng mga iskolar dahil malimali ang pagsasalin ni Alan Sheridan. Pero abangan na lang sa susunod na buwan kung may mapupulot ako sa saling iyon.)

Pangalawa, maraming mahusay na sanaysay sa Reading Seminar XI. Pinakatrip ko 'yung dalawang kay Jacques-Alain Miller kasi madali s'yang basahin, at isa pang marami s'yang personal na kwento tungkol kay Lacan (kasi manugang s'ya nito, at s'ya ang opisyal na editor ng mga seminar). Ayos din 'yung kay Eric Laurent. Meron s'yang binanggit tungkol kay Sartre, na ang No Exit ni Sartre ay "sinagot" ni Lacan sa kanyang "Logical Time and the Assertion of Anticipated Certainty."

Gusto ko ang ideyang iyon, ang mga texto'y beryson lamang ng ibang teksto. Bilang pagsasalsal, nais kong ikwento ang nangyari sa akin habang nagbabasa tungkol kay Philip K. Dick. Nang diniskas sa sanaysay ang kanyang Do Androids Dream of Electric Sheep? (na ginawang pelikulang Bladerunner), kung saan si Deckard ay pulis na humahanting ng mga android na nagpapanggap na tao, natanto kong ganito rin pala ang trabaho ni Pedro sa akingDi Lang Anghel (o sige, hindi eksakto, pero gets n'yo naman di ba?). Ngayon, nabasa ko angAndroids at napanood ko ang Blade, pero nang isinusulat ko ang Anghel wala sila sa isip ko.

Mahusay shempre ang mga sanaysay ni Bruce Fink at Slavoj Zizek, pero wag na tayong pumunta dun kasi uulitin ko lang naman ang sarili ko sa pagpuri sa kanila.

'Yung ibang contributor medyo hindi masarap basahin. Feeling ko gusto nilang maging kasing dreamlike ni Lacan. Kaso ang librong ito'y libro ng mga eksplikasyon, at paano ka mag-eexplicate ng panaginip kung ikaw mismo ay panaginip? Halos mamatay ako sa kaboringan ni Maire Jaanus, at Amerikano na 'yan a, hindi na Pranses. Pati ang mahusay sanang mga sanaysay nina Richard Felstein (tungkol sa Alice in Wonderland) at Hanjo Berressem (tungkol sa pagpinta) ay humina ang impact dahil sa kanilang obscurantism.

Euro-Trip

2011-03-29T10:28:00.002-07:00

Ang screenplay ng pelikulang ito ay isinulat nina David Mandel, Alec Berg at Jeff Schafer. Mga manunulat sila noon sa mga huling season ng Seinfeld. Malaki tuloy ang expektasyon ko sa pelikulang ito. Kaya nga lang, bagaman nakakatawa, hindi kalebel ng Seinfeld. Ang mga paborito kong eksena ay iyong nasa Batlavia at Denmark.

Crush ko si Michel Trachtenberg. Mukha s'yang aso. Nakakainlab ang kanyang ilong.

Wala akong matinong masasabi tungkol sa pelikulang ito. Ok lang. At alam naman natin kung ano ang ibig sabihin ng ok lang (pangit). Paano, Hollywood na Hollywood. Nagkatuluyan sila sa dulo. Yak. Tas may nakatuluyan si Trachtenberg. Dapat ako, kaso hindi.

Mahirap talaga makahanap ng magandang pelikula ngayon. Lalo na't may sitcoms sa DVD. Para ring sci-fi movies. Bakit di ka na lang manood ng sci-fi serieses? Hindi ko nga alam kung bakit ako bumili nung Stargate tv-movie, kasi mas trip ko naman 'yung Stargate na tv show. Naaalala ko noong bata ako, excited akong makakita ng piratang DVD, tas anlungkot pag nalaman kong pangit pala (halimbawa, Dreams ni Akira Kurusawa).

Ayoko namang sisihin sina Mandel para sa pagiging tuyo ng aking jouissance. Ang gusto ko lang ay maging masaya, tulad ng lahat ng tao sa mundo. Siguro, kung makikita ko 'yung kwento ko sa Free Press, magiging masaya ako. For two days. Tas, balik na naman sa "mundo ng kawalan."

Deleuze: A Guide for the Perplexed

2011-03-29T10:28:00.000-07:00

"There is an expiry date on blaming your parents for steering you in the wrong direction; the moment you are old enough to take the wheel, responsibility lies with you."
- JK Rowling

"If a lesbian has a drinking problem, no one can get her to stop unless she asks for help. We can point out her problem. But if she rejects us, then we may have to withdraw from her--no matter how much we care for her. In fact that may be the only way left to us of caring for her. And we may lose her anyway. But if she won't decide to stop, staying with her only enables her alcoholism. Now if we withdraw, and others close to her also evaluate the situation for themselves and, having addressed this with her, decide they will withdraw, she may ultimately be isolated, finding no one who will tolerate her behavior. But this is not ostracizing, we don't cast her out as a sinner."
-- Sarah Lucia Hoagland

Dumugo ako para lang mabili ang librong ito ni Claire Colebrook. Nang sabihin ko nga kay Chuck, hindi ko alam kung galit o awa ang kanyang naramdaman. Pero oks lang, kasi hindi naman s'ya talaga mahal, mahal lang s'ya kasi wala akong pera. Pero may mga librong binibigyan ka ng mabuting pakiramdam sa iyong puso, at isa ito sa mga ganung klaseng libro.

Pinili ko itong bilhin kasi nabuburat ako sa pagbasa ng Seminar XI. Bawat sampung pahina yata ako nakakahanap ng pangungusap na aking naiintindihan. Paano'y una, obscure na nga magsulat (magsalita) si Lacan, pagkatapos ay may bias pa ako sa pagsasalin ni Alan Sheridan kasi lahat ng secondary source na aking nabasa'y nilalait ang kanyang pagsasalit mula sa orihinal na Pranses. (Malaking isyu talaga sa akin ang pagsasalin, magmula nang laitin ni Walter Kaufmann ang pagsasalin nina Anthony Ludovici kay Nietzsche).

Sabi ko sa sarili ko, di ko matatapos ang Seminar XI sa buwan ng Hulyo. E nakakahiya na ngang isang libro lang ang tinatapos ko sa bawat buwan (dapat anim), kaya naghanap ako ng librong mabilis kong matatapos. At ito, nakita ko nga ito sa Trinoma noong lumabas kami ni Chuck.

Pag meron akong bagong libro, ang una kong tinitingnan sa kanya ay ang mga footnotes. Tapos, ang biblio. Gusto kong nagbabasa ng biblio kasi gusto kong nakakakita ng listahan ng mga libro. Gusto kong nakakakita ng listahan ng mga libro ng iisang tao, kasi gusto ko ganun ako, maraming librong naisulat. Gusto kong nakakakita ng listahan ng mga libro tungkol sa isang tao, kasi gusto ko ganun ako, interesting and exciting enough na magiging produktibo ang ibang tao dahil sa akin.

Ako, kailangan ko ng entertaining at exciting na texto para mainspire. Ito yata ang bininyagan ni Deleuze bilang engkwentro. (Si Deleuze nga ba o si Lacan, o si Zizek? Basta saOrgans Without Bodies ko nabasa.) Hindi kailangang texto, pwedeng tao. Basta, ang senyas ay ang pagiging produktibo ko. Tas alam ko nang tuyo na ang jouissance pag wala na akong maibubuga (wala na akong maramdaman).

Halimbawa ng mga engkwentro ko ay 'yun ngang sa lagi kong kinukwento kong Crouching Tiger, Hidden Dragon, tsaka One Hundred Years of Solitude. Lumilipad! Tsaka shemps feminismo, na hanggang ngayon ay pundasyon pa rin ng aking mga kwento. Tsaka ang mga analisis nina Esslin (kina Beckett at Ionesco), Lodge (kina Nabokov at Barth) at Nehamas (kay Nietzsche).

Iniisip ko, talagang dapat sa secondary sources lang ako. Kasi, hindi mo naman masisisi itong mga Europeanong obscure. Kasi, ang target audience nila specialists. Halimbawa, kahit na hindi naman puro sikoanalista ang kausap ni Lacan sa Seminar XI, hindi rin s'ya sinulat (sinabi) para sa akin. Ang nangyayari tuloy, pagkabato imbes na pagiging produktibo ang aking nararanasan.

Ayon kay Althusser, ito raw ang pinagkaiba ng consciousness at self-consciousness. Sa consciousness, alam ng manggagawa na s'ya ay pinagsasamantalahan. Sa self-consciousness, sasali s'ya sa strike. Naaalala ko rito ang konsepto ng cash value ni William James. Itanong mo raw sa mga ideya, ano ang praktikal na pagkakaiba kung paniniwalaan ko ito? Kung wala, para na ring hindi ko pinaniniwalaan. Pwede na rin nating ikonekta dito (tutal naman name-dropping spree na ang nangyayari) ang sinabi ni Gramsci, na ang tunay na pilosopiya ay ang kasaysayan. Kasi, hindi ang sinasabi mo ang mahalaga, kundi ang iyong ginagawa (o sige, hindi n'ya 'yung sinabi, wag ka ngang magulo).

Sa The Matrix Reloaded, para makatakas mula sa mga alagad ng Meriovignian (mali ang baybay) tumawag si Trinity sa Nebuchadnezzar. Downloadan daw s'ya ng kaalaman tungkol sa pagpapatakbo ng motorsiklo. Dito natin huhugutin ang pagkakaiba ng impormasyon at katotohanan. Ang impormasyon, alam mo lang. Ang katotohanan, iyong isinasapraktika. So, halimbawa, nalaman mo mula sa The Vagina Monologues na sampung librong nerve endings ang nasa clitoris. Impormasyon pa lang ito. Nagiging totoo lang ito pag ginamit mo ang iyong nalaman sa cunnilingus.

Ang haba ng pagpapaliwanag, anong kinalaman nito sa Deleuze: A Guide for the Perplexed? Wala, pagtatanggol lang naman sa aking pagbabasa ng libro. Ngayon, alam natin na napakaraming impormasyong makukuha mula sa Internet. May mga taong ayaw ngang magbasa ng libro, kasi makikita naman ang impormasyong kailangan nila sa Internet. Pero, hindi naman nila ito ginagamit. Kung gayon, alam lang nila, pero hindi pa nila ginagawang totoo.

Ngayon, gusto kong (ko = U Eliserio) maging manunulat. Ang sukatan ko ng katotohanan ay kung nagagamit ko ang impormasyon sa aking mga kwento. (Kung ang gusto mo ay maging talker [as opposed to writer] e di ang totoo sa 'yo ay ang mga nagagamit mo sa pagsasalita.) Marami na rin akong nagagamit mula sa Internet, pero mas marami akong nagagawa mula sa libro. Isa pang distinkshon, mas marami akong nagagamit mula sa mga secondary sources kaysa primary sources.

Ang problema, ang hilig ko kasing magpilit na maging expert. Kasi nga, gusto kong maging expert. Pero, ayoko namang magsulat ng secondary sources. Walang masama sa pagsusulat ng secodnary sources, kaso alam kong hindi ako qualified. Una, hindi ko nababasa ang primary sources sa orihinal na wika (madalas, Pranses o Aleman).

Pangalawa, hindi ko gamay ang tradisyon (i.e. kung gusto mong magsulat hinggil kay Lacan, dapat nabasa mo si Freud, o, sabi nga ni Lenin, wala nakakaintindi ng Kapital kasi hindi nila binabasa si Hegel, o, sabi nga ni Althusser, walang nakakaintindi kay Hegel kasi hindi nila binabasa ang Kapital). Pangatlo, ayokong magsulat ng sanaysay masyado, kasi bagaman mas enjoy kong magbasa ng sanaysay, mas enjoy akong magsulat ng kwento.

Sa aking quest na maging expert, sumusobra ako ng bili. Tas, shempre, pinagsasawaan ko, hindi ko natatapos, tas natuturn off ako sa diskurso. Ang nangyayari, bili lang ako nang bili, pero hindi na ako produktibo. Ang kailangan, ano lang, pang-apat na buwan lang ang sked. So, mainlab ka sa phenomenology, halimbawa, pero isked mo lang ng apat na buwan ang pagbabasa tungkol dito. Bampirahin mo lahat ng kaya mo. Tas, lumipat ka na. Kasi, kung di ka lilipat, pagsasawaan mo. Aasim ang dugo.

Para maging walang hanggan ang pagsusulat, kailangang walang hanggan ang pagbabasa. Sa pagbabasa ka nakakaengkwentro ng bagay na magdudulot ng pagiging produktibo sa iyo. Halimbawa, sa pagbabasa ko nitong Guide, naengkwentro ko ang tungkol sa Lost Highway, kung saan may isang taong sa party na nilapitan ng isang nakamaskara na kilala n'ya, na ang sabi'y tawagan mo ako sa ganito at nandun din ako.

Tas tinawagan nga s'ya, at andun nga s'ya. Ang galing! Naaalala ko tuloy 'yung sa Twilight Zone, kung saan namali ng dial ang isang tao, at ang bahay n'ya ang kanyang natawagan at ang sumagot ng telepono ay--siya. Ang galing! (Medyo hindi yata ako makakatulog ngayon kasi nagsusulat ako tungkol sa mga nakakatakot.)

Gusto kong maging produktibo kasi gusto kong maging manunulat. Pero hindi lang manunulat, kundi Awtor. Oo, may demokratikong epekto nga ang blogs, kasi dito may daluyan ng opinyon, alternatibong daluyan, kontra sa mainstream na monopolized ng malalaking kompanya (pero hindi ibig sabihin ay inherently democratic ito, kasi nandito pa rin ang isyu ng paano ka magbablog kung wala kang pera?).

Anyways, may demokratikong potensyal ang blogs, pero kailangan ko itong talikuran. Parang si Hesus nang akitin ng demonyo. Kasi nga, sa Pilipinas, limitado ang daluyan, limitado ang lalabasan ng mga akda mo. Sa totoo lang, mas marami pa yatang makakabasa ng post na ito (tatlo) kaysa bumasa ng mga kwento kong lumabas sa magazines (dalawa). Teka lang, nawala na ako sa daloy.

A, basta, gusto ko marami akong masulat na kwento at nobela. At ang pagkain ng mga texto, ang engkwentro sa mga ideya, iyon ang nagdudulot nito. Mga textong introductory level. Ayun, sapul. May justificationna ang pagbili ko ng Guide.

The Dark Knight

2011-03-29T10:27:00.000-07:00

Mas gusto ko ang Batman Begins. Hindi sa pangit ang The Dark Knight, mas maganda lang angBegins. Kasi, todo ang pokus doon kay Batman. Dito, maraming bida. Ang pinakamahusay na bida ay si Joker.

Pero mas maganda talaga ang Begins. Una, andun si Qui Gon Jinn. Pangalawa, andun si Katie Holmes. Ngayon, kung pinatay nila si Katie Holmes sa Dark, ito na ang mas maganda sa dalawa. Pero hindi nga e. Ang pinatay nila ay ang Carrie Fisher look-a-like na artista. Ano nga ba ang meron sa bagong Batman na puro Star Wars references ito?

Pangatlong dahilan kung bakit mas maganda ang Begins: mas moody ito. Kasi, si Joker, anarkiya. So hindi ganung kadark ang Dark, kasi kung anarkiya ang ating susundin (pahadoha, alam ko), hindi puro dilim, may liwanag. Bagaman sa dulo ng Begins pakiramdam mo meron nang liwanag, sa buong pelikula ang dominante ay dilim. Ang kaso, kung tatanggalin mo naman ang batis ng liwanag sa Dark, si Joker, tatanggalin mo ang pinamagandang bahagi nito.

Pinakagusto kong eksena ay nung sinabi ni Joker na "You complete me," tsaka nang magflip ng coin si Harvey Dent para magdecide kung babarilin n'ya si Joker. Maganda rin 'yung eksena kung saan di natin nakita pero namatay si Princess Leia. Nagamit kaya n'ya ang Force para maligtas ang kanyang sarili?

(Ay, oo nga pala. Baka may magsabing walang liwanag sa Dark. Tandaan lamang na ako ang nagsasalita dito, at baka magkaiba tayo ng pagpapakahulugan sa "liwanag." Halimbawa, natawa ako nung pinapatay ni Joker 'yung ordinary citizen na babatman costume dahil inspired s'ya ni Batman.)

Dapat may mahaba akong anal/isis tungkol sa motif ng pagpili sa pelikula (sinong ililigtas ni Batman, si Leia o si Dent? ano ang pipiliin ng mga kriminal, mamatay o pumatay?) at ang bahagyang pag-endorso nito sa paniniwala ni Joker at Two Face na walang pinagkaiba ang pinili ang mahalaga ay ang pagpili pero wag na. Basta, panoorin n'yo ang Dark. At wag kayong ihi nang ihi. 'Yun ang ginawa ko. Tas natapon ko pa 'yung alkohol sa cr.

PS Crush ko si Gary Oldman.

Curb Your Enthusiasm

2011-03-29T10:26:00.001-07:00

Ang trip kong mag episodes ay 'yung guest sina Jason Alexander at Julia Louis-Dreyfus. Tsaka shemps 'yung cameo ni Jerry Seinfeld na di mo maipinta ang mukha dahil nga nakalimutan ni Larry David ang lines n'ya sa The Producers.

Una kong narinig ang Curb mula sa kuya ko, pero di ko pa alam noon na si LD ang sumulat ng mga paborito kong episodes sa Seinfeld, so di ko hinanting ang show na ito. Tas napanood ko 'yung special feature tungkol sa character na si George sa DVD ko ng Seinfeld, nakakita ako ng eksena mula sa Curb, at ayun nga, doon ko na sinimulang hanapin sa Quiapo.

Una akong nakabili ng season 5. May nakita ako noon na 1-4, kaso nagtaka ako na 40 episodes lang. Pa'no naging 4 seasons 'yon? Tas ang sungit pa ng nagtitindang matanda, tas mahal pa (500+), so hindi ko binili.

So, isang taon ang dumaan pagkatapos kong mapanood ang season 5 bago ko mapanood ang 1-4. Lesson: bumili ng pirata, kahit mukhang lugi ka.

Minsan may mga mahinang episodes, at aaminin kong merong mga di nakakatawa. Pero 'yun namang favorites ko, sobra. Mula sa 1, ang pinakatrip ko ay "The Group," pinapanood ko pa ito sa aking PP17 class.

Sa season 2, marami akong gusto. "Trick or Treat," "The Doll" tsaka "The Baptism." Itong baptism ang gustong-gusto ko, as in perfection ang pagtatahi ng plot threads. Gusto ko rin ito kasi may hits laban sa US Fundamentalist Christianity. Gusto ko rin ito kasi may exploraiton si LD ng kanyang Jewish roots.

Mula sa season 3 mahusay din ang pagtatahi ng "The Nanny from Hell," at trip ko rin 'yung "Club Soda and Salt." At halos buong season 4 ay nagustuhan ko.

Wala masyadong analisis kasi trip ko ang show. Challenge para sa akin ang Curb kasi it makes hot topics funny, di tulad ng ibang films (at tv shows) na hot topics nga, di naman entertaining. So, sana makahanap ako ng season 6.

Female Fetishism

2011-03-29T10:25:00.002-07:00

The value of special protection for women is prevalent in this society. Protectors interact with women in ways that promote the image of women as helpless: men open doors, pull out chairs, expect women to dress in ways that interfere with their own self-protection. And women accept this as attentive, complimentary behavior and perceive themselves as persons who need special attention and protection.

-- Sarah Hoagland

Noong nakaraang taon, ibinenta ko ang mga libro ko. Lahat ng librong wala na akong planong basahin, pati na rin ilang librong nabasa ko na at madali namang makakuha ng bagong kopya (pakiramdam ko kasi yayaman ako). Nagkamali ako sa pagbenta ng ilang libro, lalo na 'yong mga tungkol sa lesbianismo. Nagkamali rin ako sa hindi pagbenta ng ilang libro, tulad halimbawa ng Break, Blow, Burn ni Camille Paglia at Kant and the Platypus ni Umberto Eco. Pero hindi ako nagkamali sa hindi pagbenta ng Female Fetishism nina Lorraine Gamman at Merja Makinen.

Nakakaintriga ang paksa nila. Isa sa aking proyekto ay galugarin ang larangan ng sexualidad (ng tao), at ang petisismo'y importanteng bahagi nito. Tulad nga ng sinabi nina Gamman at Makinen, iba ito sa pamboboso at sadismo at masokismo. Hindi lamang pagbibigay-depinisyon ang ginawa ng dalawa (i.e. pagsasabi kung ano ang pinagkaiba ng petisismo sa ibang kababuyan), kundi ang pagpapalawig nito. Sapagkat ang mas napag-aralan ko'y goody-goody feminism, hindi kailanman pumasok sa utak ko na ang bulimia ay (1) petisismo at (2) paraan ng pakikipagtunggali.

Ideyal sina Gamman at Makinen sa akin ng isang iskolar. Maikukumpara ko sila kay Resil Mojares sa lawak ng kaalaman at pagiging-seryoso sa lapit sa paksa. Samantalang ang maraming kritiko sa ating bansa (kasama na ako) ay nananatili sa lebel ng undergrad at ipinagmamalaki na ang paglapat (application) ng teorya sa texto (ad man o tula), kahanga-hanga ang pagsuklay ng dalawang ito sa primarya at sekondaryang batis tungkol sa petisismo. Kaya nga kaya nilang idiskas ang higit na mas makapangyarihang pagpapaliwanag ng Kleinians sa Lacanians. Kaya kaya nilang palawigin ang sinimulan na nina Laura Mulvey at Naomi Schor.

May problema nga lang ako sa kanilang pagkakampyon sa pagiging "theoretical guerillas," ang kanilang prinsipyo na kunin ang mabuti at iwan ang hindi sa iba't ibang uri ng diskurso. Bagaman may saysay ang ganitong uri ng promiscuity, may panganib na magcollapse ang kanilang pagbibricolage. Hindi mo maaaring pagsamahin ang teorya ni, halimbawa, Foucault at Lacan, nang padalosdalos. Mag-iba ang kanilang mga pinapalagay, ang kanilang mga layunin at ang kanilang mga prinsipyo. Sige, pwede mong ikabit ang teleskopyo sa baril para mas mahusay kang pumatay, pero hindi ka pwedeng maglaro ng pingpong gamit na bowling ball ang gamit.

Pero sa pangkalahatan, napakahusay na libro ang Female Fetishism. Masasarapan ang iba't ibang uri ng mambabasa rito, mga manunulat (ang dami kong nakuhang ideyang pangkwento), mga feminista (pagbubukas ng bagong espasyo para sa pambabaeng pakikipagtunggali), mga may pagkiling sa sikoanalisis (challenge ito sa modelo ng petisismo nina Freud at Lacan) at, higit sa lahat, mga petisista.

PS Sa isa pang librong binabasa ko ngayon, Lesbian Ethics ni Sarah Hoagland, bidang-bida si Andrea Dworkin. Sa Female Fetishism, halos pagtawanan na nina Gamman at Makinen si Dworkin. Dati may libro ako ni Dworkin e, pero ibinenta ko. Sayang.

For Marx

2011-03-29T10:25:00.000-07:00

Nakakatawa ang librong ito. Kasi, ang pamagat n'ya, For Marx, tas sa loob, nakasulat: alay ito kay Jacques Martin. Dobleng dedikasyon!

Ito ang ikalawang libro ni Louis Althusser na nabasa ko. Dapat, s'ya na ang ikatlo. Kaso, iyong bahagi lang ng Reading 'Capital' na sinulat n'ya ang binasa ko. Pakiramdam ko kasi, hindi ko na kailangang basahin iyong isinulat ni Etienne Balibar (na buong akala ko noong nasa kolehiyo'y babae). Ang pinakamadaling basahin ay ang Lenin and Philosophy. Ang pikamahirap, 'yungReading. Kung gayon, paano natin huhusgahan ang For Marx?

Kapag nagbabasa ako ng buod ng mga teorya galing sa Kanluran, natutuwa ako. Exciting kasi. Halimbawa, ayon daw kay Althusser, walang indibidwal, meron lamang sabjek. Interesado talaga ako tungkol sa anti-humanismo. Shempre, obligasyon nating basahin ang primaryang batis. Nakakahiya naman na salita ka nang salita tungkol kay Lacan, hindi mo pa nababasa si Lacan. Hindi na nga sa orihinal na Pranses e.

Ang problema, pag binabasa ko na ang mga salin ng librong pag ang binasa mo'y ang sekondaryang batis ay tila napakaexciting, hindi ko naman maintindihan. Pira-piraso lang, nasa lebel ng pangungusap. Ang tanong nga raw, magagawa ba nating basahin si Adorno sa tabi ng swimming pool? O, sa madaling salita, sapat ba ang kapalit? Bakit hindi na lang tayo manood ng TV? (Ehem. Parating na ang rebyu ko ng Stargate SG-1. Tinatapos ko na lang ang ikasampung sison.)

Rebyuhin natin ang mga palusot sa mahirap-intindihing pagsusulat. Una, kontra-komodipikasyon ito. Nilalabanan nito ang madaliang pagkain, ang pagturing sa karunungan bilang instant noodles. Kinakailangan mong pagtyagaan. Ang hamburger daw kasi, ang nakikita lang nati'y ang pagkain. Binubura ang proseso ng produksyon, kung saan nagaganap ang pagsasamantala. Sinasayang natin ang mundo sa pamamagitan ng bampirang pakikipag-ugnay dito. Matapos kunan ng dugo, itatapon. Tinuturuan tayo ng mahirap-intindihing pagbabasa na tumigil. Ang sarap namnamin!

Pangalawa, ang mahirap-intindihin, tinuturuan tayong magbasa. Tinuturuan tayong mag-isip. Kontra-spoon feeding! At pangatlo, masalimuot ang realidad. Peke ang madaling kaining pagsusulat, dahil ginagawa nitong simple ang hindi naman simple.

Ang tunguhin ni Althusser sa librong ito'y usugin ang humanistang Marxismo at ibida ang makaagham na Marxismo. Ngayon, kung s'ya ang tatanungin mo, ang humanistang Marxismo ay hindi naman talaga Marxismo, sapagkat ang Marxismo ay agham at ang humanismo ay ideolohiya. Kamakailan ay nakausap ko ang isang guro tungkol sa kanyang pananaw sa mga likha ni Marx. Ayon sa kanya, mas organiko ang tingin n'ya sa oeuvre nito. Para kay Althusser, may breyk sa pagitan ng batang Marx at makaagham na Marx. Kung hindi man tayo maniniwala sa kanya tungkol kay Marx, mapupulot pa rin natin ang paraan ng pagbabasa na imbes na tumitingin sa ugnayan ay, iyon na nga, breyk ang binibigyang-puna. Alalahanin natin si Ileto at ang kanyang nakakasambulat-utak na pagtingin sa kasaysayang Filipino. Ang hinahanap nati'y hindi ebolusyon kundi pagsabog.

Ang pinagkaiba ni Marx kina Hegel at Feuerbach, ayon kay Althusser, ay hindi ang kanyang mga sagot, kundi ang kanyang mga tanong. Ang set mo ng tanong ang iyong problematik. Halimbawa, sa pagbabasa ng isang nobela, iba ang tanong na: "Ano ang banghay?" sa "Ang ang sitwasyon ng industriya ng paglalathala sa panahon kung saan ipinanganak ang nobela?" Iba rin ang tanong na: "Tumutugma ba ang mga taludtod?" sa "Anong imahen ng kababaihan ang ginagamit?" At pwede pa nga tayong umatras: Ano ang literatura?

Malapit na akong bumigay. Hindi na pabugso-bugso ang sakit ng dibdib ko. Nagiging permanenteng kondisyon na ito. Minsan, itinatanong ko sa sarili ko, bakit pa ba ako nagbabasa ng mga ganito? Sayang lang. Dapat, mag-enjoy na ako sa buhay ko. Pero, tatlo ang maaari nating isagot. Una, nag-eenjoy ako sa buhay pag nagbabasa ako ng mga ganito. Pangalawa, hindi ko naman nakikita ang kinabukasan. At pangatlo (na, sa totoo lang, ay dapat isinama ko na sa ikalawa), binubuhay ako hindi lamang ng aking puso, kundi ng isang panaginip.

Ano ang panaginip na iyon?

Ayokong sabihin dito, masyadong buhay, nakakahiya. Pero, ito, sasabihin ko: ang pamagat ng librong ito ay For Marx. For Marx. Ang galing siguro nun, 'yung may magpangalan ng libro nila para sa 'yo. Panis ang dedikasyon. Ipinapangako ko, malampasan ko lang ang pagsubok na ito, magsusulat ako ng librong Para kay Althusser.

Stargate SG-1

2011-03-29T10:24:00.000-07:00

May mga episode na nakakainis ang Stargate SG-1. Isa dito, halimbawa, ay nung ipinakilala nila ang tauhang si Rodney McKay. Nakakaasar s'ya, at wala s'yang pakialam kung mabuhay o mamatay si Teal'c. Isa pa'y iyong episode kung saan ipinakillaa si Woosley. Nakakainis s'ya, kasi binantaan n'ya si General Hammond. Pero ok na rin, kasi sa mga sumunod na episodes, binago nila ang pagkatao ng mga tauhang ito at nakilala ko na ang McKay at Woosley na nagustuhan ko sa Atlantis.

(Isa pang nakakainis, nang unang ipakilala ang tauhang si Elizabeth Weir, hindi si Torri Higginson ang gumanap! Grr... Buti na lang nung season 8 s'ya na. Kahit isang episode lang s'ya dun bago lumipat sa Atlantis, naalala ko kung gaano s'ya kaganda.)

Madaling mahalin ang SG-1. Una, ang bida nito (sa unang apat na season) ay si Richard Dean Anderson, na sobra kong idolo (s'ya si MacGyver). Pangalawa, ang bida nito ay si Amanda Tapping, na kilala ko na sa Atlantis. Kung tatanungin ako kung sino ang mas mahal ko, si Jack O'Neill o si Samantha Carter, ang isasagot ko'y ang una, kasi mas nakakatawa s'ya. Nakakatawa rin si Christopher Judge bilang Teal'c at sana mas maaga pang ipinakilala si Claudia Black bilang Vala Mal Doran (nakakatawa rin s'ya). Isa sa mga pinakatrip kong eksena'y kung saan, nakasanib sa katawan ni Daniel Jackson, ikinukwento ni Vala kung paano s'ya binuntis ng mga Ori (maladiyos na nilalang) nang walang sex. Ang tanong n'ya, may katulad ba s'yang kwento sa kultura ng Earth at ang sagot ni Teal'c ay: "Darth Vader."

Bukod sa katatawanan, maaksyon din ang SG-1. Ang pinakagusto kong action episode ay iyong dulo ng season 8, kung saan tinagpas nila ang Goa'uld at Replicators. Gusto ko ang Replicators. Para silang Borg. Hindi ko alam kung sino ang mas mahusay na representasyon ng makinang nawala sa kontrol ng tao. Ang Borg, ang bentahe nila, meron silang catchy slogans, tulad ng "Resistance is Futile" at "You will have you ass laminated" este "You will be assimilated." Ang mahusay sa Replicators, bugs sila. Bugs na makina. Tas, bagaman may dating si Seven of Nine, panis pa rin s'ya kay Replicator Carter (na mas mahusay tawaging Repli-Carter. Hello Robert Cooper, ano ba?).

Gusto ko rin ang ideya ng Ancients/Alterans at Ori. Shemps crush ko si Adria. Morena Baccarin. Alam naman nating lahat na obssessed ako sa Diyos. Mahusay ang ekplorasyon ng relihiyon, teolohiya at pananampalataya sa SG-1. Ika nga ni Teal'c, "What is the measure of a god, Gerak? Is it his power?" Panis si Anne Curtis kay Anubis, Oma Desala, Adria, Morgan Le Fay at Daniel Jackson.

Gusto ko rin ang mga Jaffa. Lalo na nung sinabi ni Gerak na "If I help you I shall die. But I die free!" Ang galing na twist, at masarap ang pakiramdam na makita ang isang tauhang hate mo na love mo na kinakatakutah mo na kainin ng apoy. Pero shemps ang paborito kong Jaffa ay si Bratac. (Sorry Teal'c.)

Mahusay din ang paggamit ng show sa archetypes ng sci-fi. Medyo mahina ang kanilang alternate universes, pero astig ang time episodes. Ang pinakatrip ko 'yung na-Groundhog Day sina Jack at Teal'c. Tsaka shempre 'yung "Unending." Mahusay ang "Unending" hindi lang bilang time episode, kundi bilang finale. Ang Deep Space Nine, panget ang huling huling episode. Ang Enterpirse maganda. Ang Voyager ok lang. Ang The Next Generation ok lang. Ang X-Files panget. Ang Frasier nakakaiyak. Ang Seinfeld panget. Ang Millennium panget. Ang mabuting aral nito? Ang time episode, magandang pamfinale. At, jusme, wag kayong magtatapos na puro clippings lang ng previous episodes. Ano ba? (Bagaman hindi ito ginagawa ng SG-1 sa season 10, mula season 1 hanggang 6 ang huling penultimate episode ay clip episode. Grr...)

Bagaman hindi ko pinanood ang kabuuan ng seasons 9 at 10 (kasi naman, walang appeal si Cameron Mitchell. Kasi, pinilit na maging katulad ni Jack imbes na gumawa ng tunay na bagong tauhan), pinanood ko ang direct-to-DVD movies na karugtong ng sampung taong show. Mas gusto ko ang The Ark of Truth kaysa Continuum. Kasi, tungkol sa Ori ang Ark. Tsaka mas maganda ang special effects.

Hindi perpektong palabas ang SG-1. Meron talang boring na episodes. Ang isang nakapaboring na episode na nakasentro kay Mitchell ang kumumbinsi sa aking hindi ko na kailangang panoorin ang kabuuan ng 9 at 10. Isa pa, tulad sa Atlantis, anlabo ng language policy nila. Bigyan na kasi ng universal translator nang hindi na nakakaburat na lahat ng tao sa buong galaxy (pati na ang galaxy ng mga Ori) ay marunong mag-Ingles. Okey kasi kung tipong mga Asgard ang marunong, kasi nga sa sobrang talino nila, lahat ng wika sa Earth alam nila. Pero otherwise. Isa pang problema, at hindi ko ito natanto sa aking rebyu ng Atlantis, talagang nakakainis na sa pagpasok nila sa bawat mundo may dala silang baril. E si MacGyver ayaw sa baril! Grr...

Pero natatabunan ang mga pakukulang na ito ng isang sansinukob na puno ng mga interesanteng ideya: Tok'ra, Unas, Jaffa nga, Replicator nga, Goa'uld nga (go Osiris!), Ancient/Alteran nga, ng mga kopyang robot, ng mga isolation booths (ang laro sa episode na "Game," ang buwang pinuntahan nina Maybourne at Jack sa pamamagitan ng makina ng mga Furling), ng mga babaeng mandirigma (go Ishta!), ng mga pakikipaglaban sa mga mananakop, ng mga Prior at cloaked ships, ng mga zat guns at naquadria. Sinasabi ko pa rin na ang kantidad ay kalidad, at kung gayon talo pa rin ng Star Trek ang Stargate sa baitang ng sci-fi, at talo pa rin silang pareho ng Simpsons sa baiting ng tv shows in general. Pero kung idadagdag mo angAtlantis sa SG-1, labinlimang seasons 'yan. Kung matutuloy ang Stargate: Universe (please God), lalo pa silang bibigat. At sa mundo ni Eliserio, mas mabigat, mas maganda. Ang pinakamabigat, s'ya ang panalo.

(Hindi ko namalayan, pero ang SG-1 ang unconscious ng susunod kong nobeleta. Parating na s'ya sa 2009.)

The Cambridge Companion to Lacan

2011-03-29T10:23:00.001-07:00

Ang unang librong nabasa ko na bahagi ng seryeng Cambridge Companion ay ang Cambridge Companion to Nietzsche. Ang pinakamahusay sa mga sanaysay dito'y ang introduksyon ng mga editor na sina Kathleen Higgins at Bernd Magnus. Ang pagkiling ng dalawang ito sa Nietzscheng walang teorya ng katotohanan, na nagsasabing walang kwenta ang mag-usap tungkol sa katotohanan (vesus sa Nietzscheng nagsasabi na ang katotohana'y relatibo) ay ang tumulong sa aking intindihin ang Nietzsche: Life as Literature ni Alexander Nehamas,Contingency, irony, and solidarity ni Richard Rorty, pati na rin ang Nietzsche's Case: Philosophy as/and Literature (na isinulat ng tatlong tao, isa na rito'y si Magnus) at magbigay sa akin ng larawan ni Nietzsche na hindi ipininta ni Walter Kaufmann.

Ang isa pang gusto ko sa librong ito'y ang sanaysay ni Robert Solomon tungkol sa estratehiyang ad hominem ni Nietzsche. Sa ibang sanaysay ni Solomon, ikinuwento n'ya ang pagiging emo n'ya noong med student s'ya, tas nabasa n'ya ang tungkol sa walang hanggang pagbabalik at nagdesisyon s'yang lumipat sa kursong pilosopiya. Isa pang nabasa kong gawa ni Solomon ay ang librong About Love, na bagaman hindi ko tinapos ay napulutan ko ng mahuhusay na aral (tanungin ako tungkol sa pagsamba ng demonyo). Mahusay ang CC na ito dahil itinulak n'ya akong magbasa ng ibang bagay.

Mahusay din itong CC tungkol kay Lacan. Mas manipis ito kaysa dun sa tungkol kay Nietzsche, pero sa tingin ko sa uri lang ng papel nagkatalunan. Mahusay din ang introduksyon ng libro, na isinulat ni Jean-Michel Rabate. Interesante ang tingin n'ya sa estilo ni Lacan, pati na rin ang paghahambing dito sa sikoanalistang si Bion.

Ang pinakagusto ko sa mga sanaysay ay ang (1) tungkol kay Lacan at feminismo, na isinulat ni Deborah Luepnitz, at ang (2) tungkol kay Lacan at queer theory, na isinulat ni Tim Dean. Ang gusto ko sa una ay ang pagbanggit sa panghihiram ni Lacan kay de Beauvoir tungkol sa orgasmo ni Sta. Theresa. Ang isinulat ni Lacan tungkol sa paksang ito'y tinuligsa ng mga feminista, iyon pala'y nakabase ito kay de Beauvoir! Ang gusto ko naman sa huli'y ang pangwawasak ni Dean sa pulitika ng identidad, at ang nakakaintriga (intruiging) n'yang kritisismo sa homosexual bilang salamin ng heterosexual.

Sa CC na ito mararamdaman ang multo ni Slavoj Zizek, na bagaman walang kontribusyon ay madalas banggitin. Hindi ko maintindihan ang kritisismo ni Joseph Valente kina Zizek at Louis Althusser sa kanyang sanaysay tungkol sa Marxismo at ang relasyon nito kay Lacan. Pero ang pang-uusig ni Catherine Lui kay Zizek at sa paraan ng pag-iinterpreta nito kay Lacan (sa isang sanaysay tungkol kay Andy Warhol!), bagaman hindi binago ang aking paghanga kay Zizek, ay nagdulot ng duda sa aking estratehiya ng interpretasyon.

Ilan pa sa mga sanaysay na may interesanteng seksyon ay ang kay Jean-Michel Rabate (bukod sa introduksyon, meron din s'yang bayograpikal na lapit kay Lacan), Elisabeth Roudinesco (tungkol sa baitang ng salamin), Nestor Braunstein (tungkol sa pagnanasa), Alenka Zupancic (tungkol sa etika at trahedya; dahil wala si Zizek, si Zupancic ang token Slovenian :) at ang kay Charles Shepherdson (tungkol kay Lacan at pilosopiya). Ang huling ito ang nakatulong sa akin sa pag-intindi sa punyetang pormula ng sexuation na 'yan.

Nakatulong din sa akin ang seksyon ng further reading. Dati kasi, akala ko'y dalawampu lang ang naging seminar ni Lacan. Dalawampu't anim pala. Ang mas gusto ko'y ang seksyon ng chronology, na may malamang detalye hinggil sa buhay ni Lacan. Bagaman sa pagkakaintindi ko'y mali ang paglalarawan nito sa pambabara kay Lacan ni Ernst Jones noong binasa n'ya ang unang bersyon ng papel tungkol sa baitang ng salamin sa pagtitipon ng International Psychoanalytic Association (tingnan ang sanaysay ni Roudinesco), meron naman akong natutunang bago (halimbawa, na kailangan pa palang manalo ni Jacques-Alain Miller sa korte para maging executor ni Lacan). Ang pinakagusto ko'y ang mga huling pangungusap sa chronology:

"Twenty years after Lacan's death, France has the highest ratio of psychoanalysts per capita in the world, with some five thousand analysts. There are more than twenty psychoanalytic associations in France, at least fifteen of which are Lacanian in their inspiration."

Sa ibang mundo, merong U na nakapag-aral ng psychoanalysis, at sa alternatibong sansinukob na iyon, nalaman n'ya kung totoong kayang iligtas ng isang tao ang kanyang sarili. Pero dahil dito ako sa mundong ito nakatira, at hindi ako ang U sa sansinukob na iyon, magiging kontento na lang ako sa mga librong tulad nito. Naalala ko ang kwento ni Jane Gallop, tungkol sa kanyang pagpasok sa analisis na unang hakbang n'ya sa pag-aaral maging sikoanalista. Nanaginip s'ya, at hindi na n'ya itinuloy. Tungkol ito sa karunungan e, at sa rehimen ng katotohanan. Nagsulat s'ya ng librong ang pamagat ay Reading Lacan, at pumasok sa analisis na hindi Lacanian. (Ehem, pero ngayon di na maka-Lacan si Gallop. Hehehe.)

Bukod sa chronology, nakaramdam ako ng paghanga dahil sa pagmamahal na ipinaramdam ng bawat manunulat para kay Lacan. Ito, sabi ng kung sinong tao, ang sukatan ng husay ng isang manunulat, ang mapasulat ang ibang tao. Alam mong may ginagawa kang tama pag produktibo ka. Alam mong may ginagawa kang tama pag nagiging produktibo ang iba dahil sa iyo.

Lost

2011-03-29T10:22:00.003-07:00

Napanood ko ang episode kung saan namatay si Boone ilang taon na ang nakalilipas, sa 23. Akala ko noon, masama si John Locke, kaya nagtataka ako kung bakit s'ya mabait pala at lider ng grupo. Di ko dapat papanoorin ang Lost kaso nalaman kong sci-fi pala ito. Sa riserts ko sa Internet nalaman kong nagsimula ang pagiging sci-fi nito sa ikalawang season, kaya iyon ang una kong pinanood. Tas sabi sa Internet, medyo mahina ang ikatlong season, so ang isinunod ko ay ang ikaapat na season. Pag alam mo na ang ending ng isang kwento, pero babasahin mo pa rin ito, alam mo nang mahusay ang kwento. Sa re-reading makikita ang lakas ng isang texto.

Malakas nga ang Lost, kasi pag katapos panoorin ang ikaapat na season, pinanood ko pa ang 66% ng season 3, ang kabuuan ng season 1, saka ang natitirang 33% ng season 3. At ngayon, kailangan kong mapanood ang paparating na seasons 5 at 6. Para itong tunay na identidad ng ikalabindalawang cylon, kailangan kong malaman. Kailangan kong malaman kung mabuti ba talaga o masama ang isla. Kailangan kong malaman kung sino si Jacob, at kung si Jack ba talaga o si Locke ang tunay na kampon ng isla. Gusto ko ring malaman kung ano ang kapangyarihan ng mga numero.

May teorya na ako tungkol dito. Sa kwento ni Hurley, nakuha n'ya ang mga numero sa kapwa confined sa mental hospital, na nakuha ang mga numero kasama ang isang buddy sa militar. Itong buddy na ito ay ginamit ang mga numero para yumaman, at tulad ni Hurley ay minalas. Ang numero ay nakuha nila sa isang transmission, sa karagatan. Ang numerong ito, sa hula ko, ay galing sa DHARMA Institute, malamang sa isang nabaliw din sa estasyong Swan.

Isa ko pang gustong malaman ay kung ano ang dahilan ng isla sa pagpatay kay Mr. Eko. Sayang si Mr. Eko, kasi napakainteresante n'yang tauhan. Trip na trip ko talaga nung tinaga n'ya 'yung kamay ng isang gangster sa Nigeria. Isa pang sana'y di namatay ay si Ana Lucia, at inaabangan ko ang guest starring n'ya sa season 5. Si Ana Lucia 'yung uri ng tauhan na hate na hate mo hanggang sa sandaling maging lovable. Gusto ko ring malaman kung anong nangyari kay Jin. Sana talaga, hindi s'ya namatay.

Thankful ako na pinatay nila si Shannon. Pero sayang si Boone. At tawang-tawa ako sa pagkamatay ni Nikki at Paulo, at sa paulit-ulit na pagtanong ni Sawyer kung sino sila. Nalungkot ako nang mamatay si Rousseau at Alex at, sige na nga, si Karl. Masarap ding makita ang pagpatay ni Ford sa tatay ni Locke. At nakakaiyak ang pagkamatay ni Charlie. Pati na rin nung macontact ni Desmond sa wakas si Penny. Kaso, parang gago, pwede naman s'yang mabuhay kung di n'ya sinara 'yung pinto. Oo nga pala, ang sarap sapakin ni Miles. Tsaka ang cute ni Charlotte at Daniel.

Pinakamahal kong mga tauhan sina Desmond, Locke, Mr. Eko at Hurley. Sana hindi namatay si Locke sa kwento. At sana kasama si Walt.

Hate ko si Ben, ang lakas ng kapangyarihan n'ya ng manipulasyon. Paanong nagagawa ng isang tao na paikutin ang utak ng napakarami? Siguro kasi, lovable din s'ya. Isa sa pinakamahusay na sandaling ng serye ang eksena kung saan n'ya sinabi kay Jack na "your fellow Americans re-elected George W. Bush." Pati na rin noong pinatay n'ya ang kanyang tatay. Sa Purge din kaya namatay si Annie? At sino 'yung babaeng nakakakita rin ng kinabukasan?

Isa pang misteryong gusto kong malaman ang sagot ay kung bakit may pallet drop pa rin mula sa DHARMA. Ang hula ko, tuloy pa rin ang eksperimento ng Institute. Gusto ko rin nga palang malaman kung bakit di tumatanda si Richard, at kung bakit punyeta ang hirap patayin ni Mikhail.

Ang sabi nila, ang lakas ng sci-fi ay makikita sa pagpapakita nito ng realidad sa defamilyarisadong paraan. Humanistiko pa rin ito. Ang Lost, di lang sci-fi, drama rin. Maaari natin itong basahin gamit ng lente ng pamilya. Halimbawa, sina Jack, Locke, Sawyer, Kate, Jin, Sun, Claire, Hurley ay may problema sa tatay. Pero si Charlie, Michael, Sayid. Si Desmond din, tsaka si Mr. Eko, at si Ana Lucia... So, medyo wasak.

So, kalimutan na lang natin ang humanismo, o, kung di natin kaya, wag tayong magpokus dito masyado. Magpokus tayo sa katatawanan (lalo na ni Hurley). At sa suspense at excitement. At pagpipindot ng butones para mapigilan ang katapusan ng mundo. At malaman kung ano ba 'yung punyetang usok na 'yon.

Borges and the Eternal Orang-Utans

2011-03-29T10:22:00.001-07:00

Swerte ang kasama ko nung binili ko ang librong ito. Paano, wala namang marka pero may 60% something discount pala. Ayun, nakamura.

Hindi si Borges ang nagsulat nitong nobela (kasi naman, di naman nagsusulat ng nobela si Borges), pero panguanhing tauhan s'ya sa Borges and the Eternal Orang-Utans, kaya naging interesado ako. Tas, sabi sa blurb, detective story 'to. Ayun, binili ko. At: binasa.

Ang unang kwento ni Borges na aking nabasa ay ang "The Lottery in Babylon," sa CW 110 sa ilalim ni Angelo Lacuesta. Bagaman wow ang reaksyon ko sa utak, nagkunwari akong e lang ang gustong sabihin tungkol dito. May nakadebate kasi ako sa klase tungkol sa papel ng manunulat sa lipunan, at gusto kong maging consistent. (Ngayon ay itinakwil ko na ang birtud ng consistency, at isa ang pangalan ni Borges sa mga palusot ko.) Pagkatapos, may nagpahiram sa akin ng Labyrinths (para malaman kung sino, basahin ang aking "Maraming Gatas"), na koleksyon ng mga kwento ni Borges. Doon ko nabasa ang "Death and the Compass" tsaka "The Garken of Forking Paths" (na ang tawag dto sa nobela'y "The Garden of Bifurcating Paths," at sana man lang marunong akong mag-Espanyol), tsaka, mas mahalaga, ang "Tradition and the Argentine Writer." Kung meron mang makikitang kagandahan sa aking mga maikling kwento, malaking bahagi nun ay utang kay Borges. Ang aking Sa mga Suso ng Liwanagay hindi lang pornograpiya kundi detective story rin. Ang dulang Muli, si Maynard ay base sa “The Secret Miracle.” Marami akong kwento na tungkol sa doble. Ang jusmenapakahusay na sanaysay na “Meron, meron, meron” ang pinakadirektang hommage ko sa kanya.

Pero tama na ang tungkol kay U Eliserio, ano naman ang interes ng mambabasa tungkol sa kanyang kalusugan? Kumusta naman itong nobela ni Luis Fernando Verissimo.

Ikukumpisal kong hindi ako mabuting mambabasa ng mga kwentong detective. Pag ipinapaliwanag na kung paano isinagawa ang krimen, sinusubukan kong sundan ang rebelasyon ng detective, pero madalas ay di ko magets. Umooo na lang ako, kasi ang interes ko’y malaman kung sino ang pumatay. O kung ano ang solusyon sa misteryo. Ibig sabihin, wag n’yo akong tanungin tungkol sa mga detalye ng The Name of the Rose, Harry Potter and the Goblet of Fire at The ABC Murders. Ang pangunahing tanong para sa akin ay: “Sino kaya?” at hindi “Paano kaya?” bagaman di sila maihihiwalay. Sa madaling salita, exciting s’ya. Maikli lang s’ya kaya nagawa kong maexcite tungkol sa identidad ng kriminal nang isang buong gabi.

Ngayon, alam n’yo naman akong magsulat tungkol sa mga bagay-bagay. Sinasabi ko kung sino o ano ang ganito at ganyan. Kaya, kung ayaw n’yong masira ang araw n’yo, wag n’yo nang ituloy ang pagbabasa. Ang narrator mismo ang killer. Wow! O sige, nagawa na ‘yan ni Agatha Christie sa The Murder of Roger Ackroyd. At siguro nga ang pagkakabasa ng librong iyon ang nagtip sa akin sa solusyon ng misteryo sa Borges and the Eternal Orang-Utans. Hindi tulad sa nobela ni Christie, papalakpakan mo ang mamamatay tao sa nobela ni Verissimo. Isa sa mga dahilan: idol n’ya si Borges.

Isa pang misteryo: ang pamagat sa Ingles ay Borges and the Eternal Orang-Utans. May gitling. Sa orihinal na Portuges, wala. May gitling ba talaga ang orang-utan? Di ba wala? Sabagay, ako naman ‘yung taong winiki pa ang kahulugan ng “proscribe.”

Gusto kong magpasalamat sa librong ito. Dapat kasi, pagkatapos ng apat na season ng Lost, magbabasa ako ng mga nobela (bilang partner sa aking book-for-the-month). Kaso, tinamad ako. Tas, nakita ko nga s’ya. Ayun, gusto ko na ulit magbasa ng nobela habang nagbabasa ng teorya habang nanonood ng pirata habang naglalaro ng Resident Evil 4. At gusto ko na ulit magsulat ng detective novel. Iyong meron talagang solusyon.

(Ehem. Kung merong gustong magregalo, unahan n’yo naman ako sa pagbili nung libro sa National na si Wilde ang detective.)

Seminar XI

2011-03-29T10:21:00.000-07:00

May dalawang paraan ako ng pagbabasa. Iyong book-of-the-month tsaka toilet reading. Pag botm, dapat matapos ko ang libro sa loob ng isang buwan. Ang normal kong ginagawa, dinidivide ko sa treinta ang dami ng pahina ng libro, tas ang resulta'y ang minimum na babasahin ko kada araw. Pag toilet reading, binabasa ko sa banyo. Pag ganun, kahit gaano kahaba ang libro, apat na pahina kada araw.

Itong The Four Fundamental Concepts of Psychoanalysis ay dapat botm, kaso sobrang boring, kinailangan kong iconvert sa toilet reading. Mahirap kasing magbasa ng sham na pahina araw-araw tas tatatlong pangungusap lang ang naiintindihan mo. Nang gawin ko s'yang toilet reading, naging mas magaan ang kailangang abuting dami ng pahina, at naugnay sa sarap ng pagtae ang pagbabasa.

Itong ika-11 seminar ni Jacques Lacan ang unang nailathala. Ang kwento ni Jacques-Alain Miller, manugang at literary executor ni Lacan, marami na raw nagsubok itranscribe ang mga seminar ni Lacan. Kaso, ang ginagawa nila, binubuod, ginagawan ng daloy at ayos. Hindi tumutugma sa gusto ni Lacan. Sabi ni Miller, sabi n'ya kay Lacan, dapat walang edit-edit. Kung ano 'yung sinabi, iyon ang nilalathala. Sabi ni Lacan, "Patunayan mo." So ginawa ni Miller. Nakaappeal daw sa panlasa n'ya ang pagpili ni Lacan ng mga salita, "patunayan," may kinalaman sa pilosopiya, sa lohika. (May nabasa akong nagkomento na mas logician kaysa clinician si Miller.) Gusto ko ang sinabi n'ya tungkol sa libro (na hindi libro):

"My intention here was to be as unobtrusive as possible and to obtain from Jacques Lacan's spoken work an authentic version that would stand, in the future, for the original, which does not exist."

(May isa pa akong nabasa, ang komento nama'y sa pormalisasyon ni Miller at, sa Hilagang Amerika, ni Bruce Fink, ng sistema ni Lacan ay bagaman nagpipino ay nagpupurol din dito.)

Sabi sa blurb, ito raw ang unang seminar ni Lacan na mas diverse ang mga uri ng tao sa kanyang audience. Kakatapos lang kasi ng kanyang ekskomunikasyon mula sa International Psychoanalytic Association at kinailangan n'yang lumipat ng venue. So, bale, hindi n'ya maaaring iassume na alam ng mga tao ang pinagsasabi n'ya tungkol kay Freud o sa kasaysayan ng sikoanalisis. Ang akala ko tuloy, mas madaling basahin ang seminar na ito. Hindi. Sa halos tatlong daang pahina nito, ang tangi ko lang naintindihan nang may kalinawan ay ang tungkol sa gaze at tungkol sa Other. Ang aking hinahanap na dagdag dunong tungkol sa repitisyon (isa sa mga fundamental concepts ng psychoanalysis) ay hindi umiiral.

(Sa apat na seminar na aking nabasa, pakiramdam ko ang ikapito ang pinakaaccessible, sunod ang ika-20. Ang pinakawalang kwenta ay ang ika-17. Pero malay natin, parang magaan ang dating sa akin nitong ikatlo. Ang pagiging mahirap arukin nitong ika-11 ay maaari nating isisi sa tagasaling si Alan Sheridan, na ayon sa mga nabasa ko'y maraming pagkakamali sa pagsasalin. Bagaman hindi s'ya kasing sama ni Antonio Luddovici.)

Madalas kong naiisip, bakit ko ba pinapahirapan ang sarili ko? Bakit ko ba binabasa ang mga librong tulad nito? Ayon sa isa ko pang nabasa, si Louis Althusser daw ang nagsabi kay Miller na "basahin ang lahat ng Lacan na makikita mo." (Verbatim 'yan pare, sa Filipino talaga n'ya sinabi.) Tas, sabi sa inner blurb ng edisyon ng Penguin sa The Birth of Tragedy, habang nasa kolehiyo raw ay nabasa ni Friedrich Nietzsche si Arthur Schopenhauer. Tas, sabi ni Jean-Michel Rabate, lampas 70 na si Lacan nang simulan n'ya ang sistematikong pagbabasa kay/tungkol kay James Joyce. Hindi ko alam kung ba't ko binanggit si Nietzsche, pero ang gusto ko kasi, ganun pag may naengkwentro akong mahusay ang dating. Sa mga libro nina Fink at Slavoj Zizek, si Lacan ang bida. Gusto ko, kahit sa Ingles na salin man lang, mabasa ko ang bidang ito. Gusto ko, mabasa ko ang lahat ng pwede kong mabasa tungkol sa kanya, pati na rin ang mga gawa n'ya. Parang pag may crush ka, gusto mong malaman ang lahat tungkol sa kanya, kahit ang paborito n'yang care bear (ang akin ay iyong asul, 'yung ulap ang kapangyarihan, Grumpy Bear yata ang pangalan). Parang 'yung ginawa ko kay Nietzsche. Mula sa ilang sipi, binasa ko ang lahat ng libro n'ya. (O sige, hindi lahat. May isang libro na 3/4 lang ang binasa ko.) Kasabay ng pagbabasa ng primaryang batis ay ang paghingi ng tulong sa mga sekondaryang batis. O sige, minsan ibinato ko na lang talaga 'yung libro. Pero minsan din, nakakabasa ako ng hindi ko pa alam. Sinabi pala n'ya 'yon! O: teka, mahusay 'to a.

(Iba ang kaso sa telebisyon. Marami akong trip na episode ng The Next Generation atVoyager [kahit na ang galing-galing ng episodes na "Scorpion" I at II], pero hindi ko sila kinumpleto [bagaman meron akong Klingon-English Dictionary at ilang libro tungkol sa Star Trek]. Kahit ang Deep Space Nine meron akong tatlong hindi pinanood na episode [kasi katamad naman si Kira talaga]. Pero hindi pa naman tapos ang mundo e. Malay natin, panoorin ko na rin ang dalawang natitirang episode ng Friends na nakatago sa lalagyan ko ng pirata. [Teka, inamin ko bang nanonood ako ng Friends?] Siguro kailangan talaga ng misteryo. Kasi papatay ako kung di ko mapapanood ang ending ng Battlestar Galactica at ngLost.)

Para lang kasing 'yung kanta na ginamit sa ad ng Selecta. Pag minahal mo ang isang tao, hindi sapat kung hindi lubos-lubusan.

Tsaka, malakas talaga ang pananampalataya ko sa nakasulat na salita. Na kaya nitong pagandahin ang mundo. Na kaya nitong ayusin ang sirang ulo ko. Na, kung hindi lang ako susuko, maliligtas ako.

(Myerkules ko isinulat ito. Byernes may nangyaring himala. Sana totoo na. Sana tuloy-tuloy na.)

Oscar Wilde and the Ring of Death

2011-03-29T10:20:00.001-07:00

Una kong binasa si Oscar Wilde sa UPLB. Binasa ko ang kanyang The Picture of Dorian Gray atThe Importance of Being Ernest. Itong huli'y sa bus, habang traffic sa South Super Highway dahil baha. Binasa ko sila dahil sabi ni Harold Bloom ay canonical ang mga likhang ito. Walang masyadong epekto sa akin, kakaunti nga lang sa mga quips ni Wilde ang naalala ko. Naalala ko ring sinubukan kong bigyan ng metafictional na interpretsyon ang Picture. Dapat nga'y magbibigay ako ng public lecture tungkol sa kanya, ang pamagat ang "Wilde Real Slim Shady Please Stand Up?" kaso "wild" pala ang pagbigkas sa "Wilde."

Binili ko ang librong ito ni Gyles Brandreth dahil mahilig ako sa mysteries. Isa sa pinakapaborito kong episode ng Just Shoot Me ay iyong naglaro sina Maya ng Murder. Isa sa pinakapaborito kong episode ng Fraiser ay naglaro sila ng Murder. Nasa blurb ng librong ito ang larong Murder. (Sa tatlong ito, iba-ibang uri ng Murder ang nilaro.)

Ang nobelang ito ay ikalawa sa planong serye ng awtor. Di ko alam kung gaano kahaba ang aabutin nito, kasi ayon sa kanyang mga tala sa taong sunod ng taon kung kailan nakaset itong OWRD ay ang taon bago makulong si Wilde. Pero, nalaman ko rin mula sa mga tala, dalawang taon lang pala s'yang nakulong. So baka kahit "broken" na s'ya'y nakakaengkwentro pa rin s'ya ng murder mysteries?

Sa simula, mabagal ang pagbabasa ko sa OWRD. Kasi, medyo may clunkers si Brandreth (i.e. adverbs). Pagkatapos, nang magsimula na ang mga kamatayan, lalo akong bumagal (kasi, ayokong magtapos agad ang misteryo). Nang lalong naging exciting, bumilis na talaga ang pagbabasa ko.

Akala ko si David, kasi magician s'ya. Nang mamatay s'ya, sabi ko, a, peke. 'Yun pala patay talaga s'ya, at iyong isang tauhan na hindi naman memorable (si Pearse) ang peke ang kamatayan. Kalahating tama ang hula ko tungkol sa identidad ng killer. Si Byrd talaga ang suspek ko, kasi tahimik s'ya. Kaso, dalawa pala ang killer, killer din pala 'yung pari, si George. E pag nanghuhula ako ng killer, lagi kong iniisip na isa lang.

Mahusay ang mga detalye sa kwento, napulot malamang ni Brandreth sa kanyang pagsasaliksik tungkol sa kasaysayan ng Inglatera. Lampas tatlong daan pounds pala ang bayad kay Wilde bilang royalty sa kanyang dula. Linggo-linggo. Ang mga kindat ng awtor sa mambabasang medyo may alam tungkol kay Wilde, ang kanyang double address, ay akin ding nagustuhan, lalo na 'yung paglantad sa lihim ng tauhang si Willie: na Ernest ang tunay n'yang pangalan. Itong mga kagaguhang ito ang dahilan kung bakit gusto ko ang aking pagiging nerd.

Ang naiisip ko, pag isinulat ko na sa wakas iyong nobela kong murder mystery ulit, lalagyan ko ng kabanata kung saan maglalaro ang aking mga tauhan ng Murder.

Stargate

2011-03-29T10:19:00.001-07:00

Halo-halo ang pakiramdam ko tungkol sa pelikulang ito. Gusto ko s'yang panoorin kasi, ito ang basehan ng SG-1. Pero ayoko rin, kasi wala si MacGyver at Sam. Tsaka, sa pagkakaintindi ko, kinuha ng MGM ang kapangyarihan ng mga orihinal na manunulat (nitong pelikula) at ibinigay sa iba (para gawin ang palabas sa telebisyon). Shempre kontra ako sa pagnanakaw ng mga nagpondo sa ideya ng mga pinondohan. Pero tutal naman kontra tayo sa konsepto ng awtor, tsaka trip na trip ko talaga 'yung SG-1, at isa pa, ang artista dito'y ang mahal nating si James Spader, sige na nga.

Taong 1994 lumabas ang Stargate, at medyo di pa pino ang sfx. Mas mahusay ang kanilang nilikhang bantha kaysa sa representasyon nila ng kapangyarihan ni Ra. Ang Diyos siguro rin, mas nadalian sa paggawa ng hayop kaysa kidlat. Bukod sa sfx isa pang mahina sa pelikula'y ang bilis nito: wala itong bilis. Sa huling 1/3 na yata lumabas si Ra, at bagaman (o dahil?) "beautiful boy" s'ya, nakakainis na maikli lang ang oras n'ya sa screen.

Shempre, ayoko rin na di sinusunod ng pelikula (na nauna) ang canon ng palabas sa telebisyon (nagsimula noong 1997). Hindi Goa'uld si Ra (mukhang Asgard ang representasyon sa kanya), hindi Jaffa ang kanyang mga utusan. Tsaka walang DHD. Pero ok na hindi Ingles ang wika ng mga taga-Abydos.

Sa isang episode ng SG-1, muntik nang lumabas ang balita tungkol sa proyekto at mga misyon nina MacGyver. Sabi n'ya sa reporter, bilang bluff, dalawa ang "l" sa kanyang apelyido. Iyong "Jack O'Neil" daw ay walang sense of humor. Totoo naman, parang nasa Soldier si Kurt Russell sa pelikulang ito, walang emosyon. Magpasalamat na lang tayo'y mas maganda si Shau'ri kaysa kay Sharee.

Sa kabuuan, kinakailangan pa rin itong panoorin ng mga may gusto ng Stargate sa TV. Napakaraming episode sa SG-1 at Atlantis na mas maganda kaysa sa pelikulang ito, pero meron din naman isa o dalawa na naungusan n'ya. Tsaka, isa pa, si James Spader si Daniel Jackson! Mukha s'yang patatas, at inaway n'ya si George sa isang episode ng Seinfeld! Magdiwang! Magdiwang!

Jacques Lacan

2011-03-29T10:18:00.003-07:00

Marami nang nagtanong sa akin kung bakit crush ko si Britney Spears, isa sampera lang daw ang hitsura n'ya sa Amerika. Sa unang basa, aakalain mong matalinong tao ang isang nagngangalang Jean-Michel Rabate (may diacritic ang "e" ng kanyang apelyido, hindi ko lang malagay). Pero pag nabasa mo ang libro n'yang ito, iisipin mong isa sampera lang siguro ang pangalan n'ya sa kung saan impyerno man s'ya ipinanganak.

Ang subtitle ng librong ito ay "Psychoanalysis and the Subject of Literature," at may ang pinakaexciting na bahagi'y ang unang dalawang kabanata, kung saan inilatag ni Rabate ang kanyang proyekto. Si Lacan, daw, ay kontra sa applied psychoanalysis, o iyong pagsusuri ng awtor (hal, "Kaya ganito ang mga nobela ni Eliserio ay dahil s'ya ay paranoid schizophrenic), at mga tauhan (hal, "Kaya nagwala si Hesus sa templo ay dahil paranoid schizophrenic s'ya). Ang alternatibo ni Lacan sa ganitong pamamaraan ay ipinagtanggol ni Rabata sa presentasyon n'ya ng seminar ni Lacan sa "The Purloined Letter" ni Edgar Allan Poe.

Ang kaso, hindi naman consistent si Rabate sa kanyang bersyon ni Lacan. Nagmumukha pa rin namang applied psychoanalysis ang pagpapaliwanag n'ya sa pagpapaliwanag ni Lacan sa Hamlet, Socrates at Duras. At, hindi naman ganung kasama ang kinalalabasan. Inuusig ni Rabate ang isa sa mga pinagmumulan ng kanyang husay. Performative contradiction?

Maraming nakakaasar sa librong ito, at isa sa aking kinamuhian talaga'y ang mga typo. (Minsan gusto kong sunugin ang mga natitirang kopya ng aking Di Lang Anghel dahil sa dami ng mga typo nito. Sa susunod kong self-publication ay kukuha na talaga ako ng proof reader na propesyunal.) Muntik ko na ngang di rebyuhin dito, dahil ang aking palisi'y di ako magrerebyu ng tekstong di ko nagustuhan.

Pero may napulot naman ako kay Rabate, marami. Mahusay ang kanyang presentasyon tungkol kina Plato, Claudel at Genet. Magaling din ang pagpapaliwanag n'ya sa pag-uugnay ni Lacan kay Kant at Sade. At maraming trivia, lalo na tungkol kay Joyce at Duras. Pinakamahina nga ang kabanata tungkol sa Hamlet (mas interesante pa rin ang ilang talatang sinulat ni Freud tungkol sa dula), at sa Antigone (mas gusto ko pa rin ang popularisasyon ni Eagleton at Zizek).

Hindi ko alam kung ano ang problema ni Rabate. Ang kanya ring sanaysay sa The Cambridge Companion to Lacan, oks sa simula, hiningal sa may gitna at binoring na lang talaga ako sa dulo. Pero, tulad din sa karanasana ko tungkol sa Seminar XI, talagang sumasarap ang isang libro pag binabasa mo ito sa banyo. Sa huli, hindi ko naman sasabihing pangit ang librong ito. Pero kung gusto mo ng introduksyon (o pagpapalawig sa alam mo na tungkol) kay Lacan, mas mabuti pa ring sumanggi kay Fink, o kay Zizek, o kay Wikipedia. Hindi pwera tunog matalino ang pangalan ay mag-eenjoy ka.

(Inlab si Rabate kay Zizek. Panay ang puri n'ya sa mga libro nito, lalo na sa Looking Awry. "It's a brilliant book. Zizek is brilliant.")

The New Adventures of Old Christine

2011-03-29T10:18:00.001-07:00

Mayroong Diyos, at ang pangalan N'ya ay Julia Louis-Dreyfus. Sa Arrested Development, s'ya si Maggie Lizer (na ang hula ko'y sunod sa pangalan ni Kari Lizer, ang lumikha nitong Old Christine), ang abogadong nagpapanggap na bulag para makuha ang simpatya ng huwes at jury. Sa Curb Your Enthusiasm, s'ya si Julia Louis-Dreyfus, at kaya n'ya gustong sa HBO ipitch ang ideya nila ni Larry David ay para masabi n'ya ang salitang "Fuck."

At sa palabas na ito, s'ya'y lasengga, matakaw, malibog at, tulad din sa Seinfeld, ay madaling mahalin. Sa totoo lang, di ko akalaing magugustuhan ko ang Old Christine. Paano, ikinukumpara ko ito sa Seinfeld. Dito kasi, may anak si Christine, at minsan nauuwi sa mga kumbensyong inusig ni William Downs tungkol sa sitcoms, na walang dating ang mga ito, walang katotothanan, walang dahilang umiral. Sabi n'ya tungkol sa isang episode sa My Two Dads na hindi n'ya isinulat pero sa kanyang inattribute, "It offended no one, not even the Klan." Kung ang pagbabasehan ay ang pilot ng Old Christine, iisiping pampamilyang sitcom ito, mas hawig sa Home Along Da Riles kaysa Curb Your Enthusiasm.

Pero kailangan mo lang pagtyagaan, kailangan mo lang manampalataya. Para mapanood mo ang mga episode tulad ng "The Champ," kung saan di matiis ni Old Christine na makipagdate sa isang loser dahil champion itong mambrotsa, at "Oh God, Yes," na relihiyon ang paksa. Tas mapapanood mo si Scott Bakula.

At tutal naman nabanggit na si Jonathan Archer, sasabihin ko na rin kung bakit may mga mahinang episode ang Old Christine: kung tutuusin, si Julia lang talaga ang nagdadala ng buong show. Sa Seinfeld, interesante ang apat (o sige, medyo lang si Jerry). Sa Frasier, nakakatawa ang magkapatid. Sa Arrested Development, ang buong pamilya ni Michael gusto mong panoorin. Sa Old Christine, kung wala si Old Christine sa eksena, ngets. (Sige, minsan nadadala ni Matthew, pero minsan lang.)

Sa madaling salita, kahit Diyos si Julia, hindi N'ya kayang pagandahin mag-isa ang isang sitcom. Ang aking suhestyon, patayin ang mga tauhang sina Barb, Ritchie, Richard at New Christine. Tas kung sino man ang nagsulat ng "Sleepless in Mar Vista" at "My Big Fat Sober Wedding," sila lagi ang pagsulatin.

(Tsaka, sa tingin ko, hindi kaibigan ni Julia si Michael Richards. Pati si Jason Alexander, hindi kaibigan si Kramer. Si Seinfeld lang yata ang kaibigan si Kramer, kahit yata si Larry David asar dito. Hmp. Sabagay, mas importante naman ang tauhan kaysa artista.)

MAD about the Oscars

2011-03-29T10:17:00.001-07:00

Lumaki ako sa komiks. Iyong Tagalog, lalo na 'yung horror. Kaya ang husay ng Filipino ko (o sige, hindi sa sanaysay). Tsaka sa Archie, at X-Men, at MAD, at Cracked, at isang "graphic novel" na hindi natin babanggitin sa Internet. Tulad ng lahat ng bata, nagtangka akong lumikha ng sarili kong komiks noong nasa elementarya. Technically, hindi Di Lang Anghel ang una kong self-publication, kundi isang sikretong "graphic novel" na pinaghalong Ghost Fighterat Rene Requiestas.

(Sa komiks ako lumaki, pero hindi ko magawang magkapagbasa ng "graphic novels." Wala ba akong taste? Nagustuhan ko ang tomong World's End sa Sandman, pero iyon lang yata. Hindi ko matapos ang V for Vendetta, at pinamigay ko ang una't ikasham na tomo ng Sandman na meron ako. Baka naman masyado pang konti ang aking sinusubukang basahin?)

Ang paksa natin dito'y MAD, kaya ang kasaysayan nito sa buhay ko ang bubusisiin.

Ehem. Mahal ko ang MAD. (Alam mo ba kung ano ang ibig sabihin ng MAD? Mutually Assured Destruction. Ito ang palisi ng Kanluran noong Cold War. Mapag-iisip ka nito, kung maaari ba itong gamitin sa personal na buhay.)

May nangyaring masama sa koleksyon ko ng MAD mula sa aking kabataan, pero nagawa ko pa ring ipreserba ito hanggang ngayon (wow, nostalgia para sa nakaraan, paano nangyari 'yon?). (Ngayon ko lang naisip, ang hirap pa lang magsulat sa Internet kung ayaw mong magbanggit na lihim.) Meron na akong naunang nabili, MAD about the Movies, pero mas una kong natapos ang koleksyong ito. Siguro kasi, mas sikat ang mga pelikula na pinarody.

May nabasa ako noon, ang sabi isang malaking impluwensya kay Thomas Pynchon ang MAD. Dahil likas na poser, pinilit kong hanapin sa aking mga likha ang kahit anong marka ng MAD-ness, para masabing tulad ko si Pynchon (nabasa ko ang kanyang Vineland, at hindi ko matapos ang Gravity's Rainbow, ehem). Pero wala e. Amfunny ko magsulat (o sige, hindi ng sanaysay), pero hindi MAD-ish (MAD-dy?).

Teka, may nasabi na ba akong tungkol sa librong ito? A, teka. Isa sa pinakanakakatawang eksena'y mula sa parody nila ng E.T. Hinahabol si E.T. tsaka 'yung batang kumupkop sa kanya, tas pinalipad ni E.T. 'yung bisikleta. Sabi ng bata, bakit ngayon mo lang ginamit ang kapangyarihang 'yan? (O sige, hindi nakakatawa pag binuod nang salita lang. Basahin mo na lang kaya 'yung komiks.)

Pag binabasa mo ang mga lumang parody, kasama rito, pati 'yung sa isang libro, tsaka 'yung koleksyon kong nakatago, medyo may kakaibang dating ang bagong MAD. Palisi nila noong wag tumanggap ng ad, para nga naman di makaapekto sa kanilang "edge." Ngayon, pag-aari na sila ng Warner Bros, at merong pagbabanggit ng "Wendy's" sa parody nila ng Revenge of the Sith. Samantalang dati'y target nila lagi ito. Paano nga ba natin wawakasan ang paghahari ng

MAD about the Movies

2011-03-29T10:16:00.001-07:00

O sige, hindi naman kasi komiks ang graphic novels. Wag na kayong magulo.

Mula sa MAD, natutunan kong nakakatawa ang irony. Ang paborito ko ay 'yung sa "Poopsidedown Adventure," na paradoy nila ng Upsidedown Adventure. Ang eksena, dahil sa isang tidal wave ay bumaliktad ang barkong sinasakyan ng mga bida. May nagsabing kailangan nilang pumunta sa baba (na ngayon ay taas) para makaligtas.

May pari na nagsabing gamitin nila ang isang xmas tree para makaakyat pababa. Magiging masakit ito, sabi n'ya, pero kung iyon ang hinihinging sakripisyo ng Diyos, gagawin nila. May nagtanong, "Bakit di na lang natin gamitin 'yung hagdan na 'yun?" Sabi ng pari, "What are you, an atheist." (O sige, hindi ironic 'yon. Wag ka ngang magulo.)

Isa pang nakakatawang eksenang di maalis sa utak ko ay sa simula ng parody. Sabi ng Kapitan, o, kumusta ang dagat. May isang alon lang, sabi ni First Mate n'ya. Sabi ng Kapitan, a, okey pala. Sabi ng First Mate, kaso, 90 talampakan ang alon.

Ngayon, bakit ako nagkukwento tungkol sa isang parody na wala namang sa koleksyong ito? Walang matinong sagot. Basta, magbasa kayo ng MAD.

The Jameson Reader

2011-03-29T10:15:00.002-07:00

Muntik ko nang hindi basahin ang librong ito, kasi pakiramdam ko, masyadong makapal. Tas, ang habang magsulat ni Jameson. Tas, ang gulo/labo ng mga sanaysay. Naisip ko, sige, 'yung mga mukhang interesting, 'yon na lang ang babasahin ko.

Una kong tinapos ang tungkol sa Utopia, kasi iyon ang may kinalaman sa sci-fi. Pagkatapos, 'yung mga tungkol sa cognitive mapping, kasi gusto ko 'yung tunog nung term. Noong bata pa ako, ehem, siguro nga ang hanggang ngayon, ang buong paglalagi ko sa library ay ang paghahanap ng metodo. Kaya ang una kong sinubukang pag-aralan ay ang structuralism. Ayun, tunog metodo naman ang cognitive mapping di ba?

Isa sa mga dahilan kung bakit itong Reader ang binili ko'y dahil meron s'yang "The Cultural Logic of Late Capitalism," na xerox lang ang kopyang meron ako. Wow, sabi ko, magkakaroon na rin ako ng kopya na maganda ang pictures! Ang kaso, walang pictures itong Reader. Okay lang.

Bukod sa sanaysay n'ya tungkol sa postmodernismo (iyon ngang binanggit sa itaas), ang mas madaling basahin dito ay iyong "Reification and Utopia in Mass Culture" tsaka "Third-world Literature in the Era of Multinational Capitalism." Itong huli ay kontrobersyal, sapagkat nagmumukhang etnosentriko at orientalista. Sa tingin ko naman ay hindi, pero ikaw na ang bahalang manghusga, mahal kong mambabasa.

Pwede nating tingnan si Fredric Jameson bilang gamot sa quote happy school of scholarship. Kakaunti lang ang kanyang mga one-liners (ang pinakahate ko ay "Always historicize!" di dahil di ako naniniwala rito, kundi dahil, iyon nga, quotable quote). At pag sumipi ka sa kanya, mapupuno ang dalawang pahina. Ibig sabihin, hindi pwedeng s'ya ang pagtatrabahuin mo para sa 'yo. Mas bukas si Jameson sa recontruction imbes na quotation. Gagamitin mo ang iyong lakas-paggawa para kunin ang kailangan mo mula sa kanya. Walang spoon feeding.

Star Trek: Alien Spotlight

2011-03-29T10:15:00.000-07:00

Komiks ito, unang koleksyon ng mga hiwahiwalay na edisyon. Manipis, kasi anim na komiks lang. Nauna kong nakita 'yung iba pero ito 'yung kinuha ko. Kasi, sa Star Trek, mas gusto ko nama talaga ang mga alien. Sila ang interesante: ang dangal ng Klingons, ang lohika ng Vulcans. Ang shapeshifting ng Founders, ang pagiging panatiko ng Jem'Hadar. At syempre ang Borg.

Anim ang aliens na bida rito: Gorn, Borg, Vulcan, Andrian, Romulan, Orion. Ang pinakagusto ko ay ang Borg.

Sa kwento nila, dahil ka lahat posible, nagawa nang marating ng Borg ang pagiging perpekto na kanilang inaasam. Kaya ang naging objective nila, assimilation ng nakaraan. Naramdaman ito sa kasalukuyan (ng Next Generation setting), kaya naglakbay sa panahon ang crew ngEnterprse.   Ang paborito kong linya: "They've assimilated Species 8472!"

Gusto ko rin 'yung kwento ng Andorian, kasi suicide bomber s'ya. Tsaka 'yung Gorn, kasi nakakatawa ang ending. Pwede na rin 'yung sa Vulcan, kasi andun si Spock. Perto ngets 'yung sa Orion kasi hindi naman focused sa kanila (sayang), at ngets na ngets 'yung sa Romulan kasi hindi ko magets (di ko alam kung prequel s'ya Undiscovered Country o sa "Yesterday's Enterprise).

Merong Dark Tower na komiks, tsaka Star Wars. Pero mas bibilhin ko pa rin ang sa Star Trek. Mas malawak kasi ang mundo nito. Tsaka, kahit wala sila Kirk, Picard, Odo at Seven, pwede pa ring tumakbo ang kwento. Wala rin itong iisang banghay (o sige, meron ang Enterprise,DS9 at Voyager, pero kahit sa mga iyon may gumagalaw na espiritu ng TOS at Next Generation, i.e. stand alone episodes). Ibig sabihin, mas katanggap-tanggap na may kwento set sa universe na 'yon na self-contained. Kung talagang adik ka pwede kang manood ng webisodes ng Battlestar Galactica, at kung merong komiks nito pwede mong basahin, pero maitatanong mo sa iyong sarili: anong kinalaman nito sa paghahanap nila sa Earth?

Sa dulo ng koleksyong ito'y may listahan ng mga susunod nilang gagawan ng komiks: merong parating na Betazoid, Ferengi, Tholian at Q. Bakit wala species mula sa Dominion?

Star Trek: First Contact

2011-03-29T10:14:00.000-07:00

Sa wakas, titi ng ama, napanood ko na ang lahat ng pelikula ng Star Trek. Oo, isa iyong accomplishment. Hindi maaaring idiskas dito kung paano ko nakuha ang punyetang kopya ko nito, pero gusto ko lang sabihin na ang kinabukasan natin ay matatagpuan sa pagtutulungan at hindi selfishness.

Sabi nila, pag odd number daw ang pelikula sa serye, pangit. At totoo naman. Ngets ang The Motion Picture, The Final Frontier at Insurrection. Pero, ako nagustuhan ko ang The Search for Spock (at trip ang parody ng MAD dito: The Search for Plot). At, ang even numbered naNemesis, pangit din naman. At ang Generations, even numbered din, ay hindi naman ganung kaganda. Pero ang First Contact, na ikawalo, ay kinukumpira ang mitong ito.

Nakakatawa s'ya. Pinakagusto ko ang pagkalasing ni Deana, at ang pag-activate sa EHM para idelay ang Borg: "I'm a doctor, not a doorstop."

Of course, nakakatawa lang ito sa nanood ng Star Trek. Ang maganda sa pelikulang ito, ginawa s'ya para sa fans. Bagaman may paliwanag para sa mga non-fans, mas maiintindihan mo ang problema ni Picard sa Borg pag napanood mo ang "The Best of Both Worlds" (at pati na rin "I, Borg"). Fan lang din, sa tingin ko, ang makakaappreciate ng "Assimilate this" ni Worf, at ang hero worship na tinakbuhan ni Cochrane.

Minsa'y naghahanap ako ng artikulo tungkol sa parating na ika-11 pelikula. Si J. J. Abrams para ang direktor. Gusto ko ang mga proyekto ni Abrams, nanonood ako noon ng Felicity at ng Alias (konti), at syempre trip ko ang Lost. Ang kaso, si Abrams din ang direktor ng Mission Impossible: III, so baka hindi s'ya marunong gumawa ng pelikula? O mas ok kung producer at manunulat lang s'ya? Pero wala na ring silbing magreklamo, gawa na ang pelikula e. Mukha namang maganda ang premise, nagtime travel ang mga Romulan. Hintayin na lang natin sa Mayo 2009.